Η δικηγόρος Quotes

“Τώρα βέβαια δεν έχουν ανάγκη να προσπαθούν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε απωθούν τα παλιά και η λησμονιά δε χρειάζεται, διότι σήμερα ζουν με σημερινά γεγονότα. Υπάρχουν, δε νοσταλγούν. Διότι έχουν πάλι ο ένας τον άλλον, από κοντά. Δε ζηλεύουν παρά το θάνατο, μόνο απ'τον θάνατο κινδυνεύουν, να μπεί ανάμεσά τους και να τους χωρίσει, κανέναν άλλο δε φοβούνται, αφού σχεδόν γέρασαν. Τι ευλογία να μη ζηλεύεις πια, να μη φοβάσαι πια! Τώρα που τα βάσανα του πόθου ηρέμησαν, απελευθερώθηκαν, καλοσύνεψαν, απόκτησαν περισσότερο χιούμορ, μπορούν να ανεβαίνουν πιο πάνω από το απειλητικό εγώ. Να νιώθουν και να ζουν σχετικά εν ειρήνη.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Δεν ήταν τυχαίο, δεν ήταν επιφανειακό που νέοι αλληλομανητίστηκαν με τέτοια ορμή, που ερωτεύτηκαν τόσο ο ένας τον άλλον, που δέθηκαν στο τέλος ισόβια, δεν είναι τυχαία η χημεία και η αλχημεία που τους έσυρε να αγκαλιάζονται όπως αγκαλιάζονταν απέναντι από τον Φάρο, να μπορούν να γίνονται ένα, το ένα το ποθητό, το αληθινό, το ζητούμενο, το μη ανεκτό ίσως, γι'αυτό τρομερό, γι'αυτό αξέχαστο, γι'αυτό με θυμούς, παραφορά, λάθη, παρεξηγήσεις και μίση. Τόσο αξέχαστο και εξουσιαστικό που όφειλαν να το απωθούν. Άλλο απωθώ και άλλο λησμονώ.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Αν και ποιός μπορεί να συμπεράνει τη ματαιότητα ή όχι όσων διαλέγουμε κάποια συγκεκριμένη εποχή, που το πάει η ζωή με όσα ανερμήνευτα για μας φέρνει, που το πάει η ψυχή με όσα ανερμήνευτα προτιμά. Που έφταιξε η νιότη, η φλόγα του αίματος, η άγνοια και η ακράτητη φαντασία της αρχής; Ποιός να το πει με σοφία και στα σίγουρα; Ποιός εκ των προτέρων γνωρίζει; Ας είμαστε επιεικείς με τον περασμένο εαυτό μας. Ας είμαστε καλοί με το παρελθόν. Επιείκεια και υπομονή με τα περασμένα, δεν είναι μόνο για τα τωρινά, τα αναμενόμενα η καρτερία, είναι και για όσα έγιναν. Το έλεος!”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Οι δεσμοί ζουν και λειτουργούν με μυστικούς και μυστήριους κανόνες. Γι' αυτό δεν εξηγούνται, όμως βιώνονται. Τα πρέπει σβήνουν σαν αποτσίγαρο από ένα ζωντανό βιαστικό χέρι, γίνονται στάχτη και μυρίζουν άσχημα. Τα αυθεντικά συμβαίνουν, σε πάνε δεν τα πας.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Να όμως που το κέντρο της ύπαρξης όπως λέμε, η καρδιά, ξυπνά αλλιώς μια μέρα και δεν της αρκούν οι νόμοι του κόσμου τούτου. Το αισθάνεται ότι την περιορίζουν και ότι η αλήθεια όσων την αφορούν μπορεί να βρίσκεται εκτός ορίων, αλλού.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Τουλάχιστον ας φερθεί καλά στον απλπισμένο, άρρωστο άνρθωπο. Εκείνος, που επί τόσα χρόνια μισούσε, δεν είναι αυτός ο προχθεσινός, δεν είναι αυτός που την πίεσε να μιλήσουν στους διαδρόμους του δικαστηρίου που δεν οδηγούσαν στην έξοδο. Άς φερθεί λοπόν σπλαχνικά στο αποτυχημένο, καραβοτσακισμένο πλάσμα που επέστρεψε στον τόπο ενός υπερεκτιμημένου εγκλήματος.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Και κατάλαβε πόσο ο εγωισμός μπορεί να καθορίσει ή και να διαλύσει ζωές παριστάνοντας την αξιοπρέπεια , παριστάνοντας το απόλυτο αίσθημα, την αφιέρωση, την απόλυτη απογοήτευση, τη δημιουργική εμμονή μετά, τη γελοία αυτολύπηση, τη γελοία αυτοκαταδίκη, την υπερεργατικότητα, την ωφέλιμη μετουσίωση που πιστεύεις, που ίσως καμαρώνεις και περηφανεύεσαι.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Κλωσούν άσχημη υπερηφάνεια τέτοιες βίαιες αντιδράσεις, δήθεν απόλυτες. Δεν το άξιζαν εντέλει οι πράξεις του, τα πάθη του, οι αδυναμίες του, τα σφάλματά του. Και οι δυό τους υπήρξαν δύο παιδιά τρελά ερωτευμένα σε έναν έρωτα ανώτερό τους, συμβαίνει. Έρωτα δύσκολο να πορευτεί, δύσκολο να συνεχίσει εκείνους τους καιρούς, με εκείνες τις φτωχές δυνατότητες. Εκείνος εν θερμώ, εκείνη σιγά σιγά, εν ψυχρώ, ματαίως αυτοτιμωρήθηκαν από υπερβολή.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Τι αξία έχει να συναντάς, και να κοιτάς, και να ακούς προσεκτικά κάθε άλλον πρωτού βγάλεις ακραίες καταδίκες, χαζές αθωώσεις και συμπεράσματα. Πρωτού κι εσύ αυτοκαταδικαστείς από ανακρίβεια. Να διαβάζεις το πρόσωπο, τον ήχο, την αναπνοή του, να αφηνεσαι λίγο στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Οι πράξεις που κρίνεις δεν αρκούν για να κρίνεις, δεν στέκουν ξέχωρα από τον χαρακτήρα, την προσωπικότητα που τις πράττει, από την εποχή.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Αλλά το βαρύτερο της σφάλμα, το διηνεκές, το περίπου ισόβιο αν εκείνος δεν επανεμφανιζόταν να της αποκαλύψει όσα της αποκάλυψε, είναι πως τον είχε ειδωλοποιήσει. Τον είχε ενθρονίσει σε άμεμπτη θεότητα, του ανέθεσε να ορίσει, ήθελε δεν ήθελε ο ίδιος, μπορούσε δε μπορύσε ο ίδιος, τα πάντα από τότε που την πρωτοφίλησε, όλα τα σχέδια και τα όρια ζωής. Λες και ήταν ο βασιλεύς των βασιλέων και ως εκ τούτου το λάθος του θα ήταν τόσο καταστροφικό, τόσο απαίσια ανεπίτρεπτο, τόσο καθοριστικό και ανυπόφορο, ώστε άξιζε να το πληρώνει με τη ζωή της όλη, σταυρωμένη να θυσιάζεται στο άπειρο λάθος του, ίσως για να τον εκδικείται. Να εκδικείται και τον εαυτό της που προδόθηκε. Τα πάντα που ακολούθησαν τόσο μεγαλοποιημένα, τόσο υπερβολικά διογκωμένα, που καταντούσαν απόψε να φαντάζουν γελοία, καταντούσαν σίγουρα αμαρτωλά. Ένα λάθος νεαρού παραχαϊδεμένου αγοριού υπερτιμήθηκε σε ειδεχθές κακούργημα που χτύπησε και άλλαξε ζωή και ζωές.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Για εκείνη την προδοσία του φταίει όχι κάποια ψυχολογική τερατωδία, μια κληρονομική παράνοια, ένα φτηνότατο συμφέρον, όσο μια νεανική ματαιοδοξία, ένας ισχυρός πειρασμός, η επιπολαιότητα της άγουρης νιότης. Μια ανθρώπινη αδυναμία που τον παρέσυρε φοιτητή στα ξένα, κάτω από δυσβάσταχτες προκλήσεις και υποσχέσεις του δαίμονα του εγωισμού. Φταίει η αδυναμία του, η επιπολαιότητα, η αλαζονεία, η ανθρωπαρέσκεια, η γλύκα να κολακεύεσαι και η ικανοποίηση να ικανοποιείς τους άλλους. Πάθη που οι πάντες, ο καθένας μας στον βαθμό του, όλοι σέρνουμε και μας σέρνουν. Τα ίδια και περισσότερα πάθη, όλοι!”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Συνάντησε μπροστά της έναν βασανισμένο άντρα καλό, ειλικρινή και ανθρώπινο. Τουλάχιστον δεν ήταν τυχαίο, δεν ήταν από τρελή της φαντασία ο έρωτας και η αγάπη που, όταν ήταν μικρούλα, της ενέπνευσε. Δεν ήταν ένας σκάρτος. Είναι και πικρή, αλλά και καθησυχαστική η διαπίστωση. Θα προτιμούσε ή όχι να είναι όντως σκάρτος; Θα γινόταν τότε ελαφρύτερο το βάρος της απώλειας;”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Η καρδιά της λοιπόν ούτε τη γελάει, ούτε ξεγελιέται. Και αποδέχεται με ταπεινή δικαιοσύνη ότι ο άντρας που επέστρεψε και που συνάντησε δεν είναι το διεστραμμένο κτήνος που έκρυβε μέσα του ο άλλοτε ωραίος Καλλέργης. Όχι μόνο δεν είναι τέρας, αλλά είναι καλός, και αληθινός, και ανρθώπινος... Υπήρξε μονάχα ένας πιο αδύναμος, πιο ανώριμος, πιο ανώριμος άντρας από εκείνον που είχε με παραφορά πιστέψει και εμπιστευτεί. Ένας νέος ανώριμος, και οι ανώριμοι, οι αδύναμοι είναι πλάσματα ιδιαιτέρως επικίνδυνα για τους άλλους και για τον εαυτό τους βέβαια, όπως όλοι μας σχεδόν είμαστε, και θα είμαστε, και θα κληροδοτούμε έρωτες, νιότη, κινδύνους, πάθη, καταστροφές από γενεά σε γενεά, γιατί έτσι είναι.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Μια αηδία για όλα τον πλημμύριζε, για εκείνη δεν ξέρει, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι γίνεται μέσα σε χαρακτήρες όπως της Κάρεν, μια απέραντη θολή λίμνη του εγώ δεν αφήνει να δεις τίποτα πιο μέσα. Οι νάρκισσοι είναι αδιάβαστοι, αδιαπέραστοι σε όσα σκαρώνουν.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Μη ρωτάει, μην τον ρωτήσει γιατί της φέρθηκε έτσι σιχαμένα, απάνθρωπα, διεστραμμένα, εγκληματικά, δειλά. Γιατί έτσι τελικά φέρθηκε στον ιδιο τον εαυτό του, θα μπορούσε να της πει. Θα απαντήσει με λίγα λόγια, φέρθηκε όπως φέρθηκε γιατί ήταν άθλιος, άρρωστος από βάρβαρο εγωισμό. Μόνο μπροστά του προσπαθούσε να βλέπει, μόνο το εδώ και το τώρα και το μπροστά, οι κολακευτικές βιτρίνες, οι επιτυχίες και τα χειροκροτήματα ήταν εξαρχής το θανάσιμο αμάρτημά του.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Είναι εξάλλου η τεράστια κολακεία πάθος, ένας οξύς έρωτας του εγωισμού που φαντασιώνεται ότι είναι έρωτας πρός ανθρώπινο πλάσμα.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Ίσως και οι ενοχές δεν υποφέρουν στο τέλος τον εαυτό τους, ίσως και οι ενοχές φτάνουν μια ώρα στο τέρμα τους και αποπειρώνται την εξιλέωση. Σπάνια υπολογίζουμε τη συνείδηση μας, τη δύναμή της, το άγρυπνο μάτι της.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Ίσως και οι ενοχές δεν υποφέρουν στο τέλος τον εαυτό τους, ίσως και οι ενοχές φτάνουν μια ώρα στο τέρμα τους και αποπειρώνται την εξιλέωση. Σπάνια υπολογίζουμε τη συνείδηση μας, τη δύναμή της, το άγρυπτο μάτι της.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Δεν τους ξέχασε, δεν αδιαφόρησε, της ήταν αδύνατο όμως να κρατήσει δεσμό με όσα αισθανόταν να τη σφάζουν. Έπρεπε να απομακρυνθεί από το μαχαίρι και τον τόπο όπου ακουμπούσε το μαχαίρι, από όλο το σκηνικό, από τα πρόσωπα που περιτριγύρισαν τα γεγονότα, εν γνώσει τους ή εν αγνοία τους.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Ποτέ δε γνωρίζουμε ακριβώς τι είμαστε εμείς για κάποιον άλλο. Είτε νομίζουμε, είτε φανταζόμαστε, είτε φοβόμαστε, είτε φαντασιωνόμαστε. Ή πιο σημαντικοί νομίζουμε ότι είμαστε, ή πολύ κατώτεροι από την πραγματική θέση μας στην καρδιά του.
εμείς βιαζόμαστε να βγάζουμε συμπεράσματα όπως τα θέλουμε συνήθως να είναι. Ή όπως τα τρομάζουμε ότι είναι.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Λέγεται ότι δεν αλλάζουμε εμείς αλλά μόνο οι συνθήκες. Αν ξαναβρεθείς στις ίδιες, σ' εκείνες τις προηγούμενες συνθήκες σου, ξαναγίνεσαι εκείνος που κάποτε κοντά τους υπήρξες, ο παλιός, αυτός που νόμιζες πως νίκησες και τον άφησες για πάντοτε πίσω.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος

“Τι παράξενο!... Μπορεί να αγαπάς βαθιά, απέραντα τον άλλον, να εύχεσαι με ζήλο το καλό του, να πεθαίνεις για χάρη του, όμως αυτό το καλό του το θες μονάχα μαζί σου, μονάχα κοντά σου. Αλλιώς να του λείπει πια τόσο καλό.
Είναι η αγάπη και η καλοσύνη υπό όρους λοιπόν; Τέτοιος σκληρός είναι ο εγωκεντρισμός μας; Όμως τι να έκανε; Έτσι και χειρότερα ένιωθε.”
― Μάρω Βαμβουνάκη, Η δικηγόρος