“Τώρα βέβαια δεν έχουν ανάγκη να προσπαθούν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε απωθούν τα παλιά και η λησμονιά δε χρειάζεται, διότι σήμερα ζουν με σημερινά γεγονότα. Υπάρχουν, δε νοσταλγούν. Διότι έχουν πάλι ο ένας τον άλλον, από κοντά. Δε ζηλεύουν παρά το θάνατο, μόνο απ'τον θάνατο κινδυνεύουν, να μπεί ανάμεσά τους και να τους χωρίσει, κανέναν άλλο δε φοβούνται, αφού σχεδόν γέρασαν. Τι ευλογία να μη ζηλεύεις πια, να μη φοβάσαι πια! Τώρα που τα βάσανα του πόθου ηρέμησαν, απελευθερώθηκαν, καλοσύνεψαν, απόκτησαν περισσότερο χιούμορ, μπορούν να ανεβαίνουν πιο πάνω από το απειλητικό εγώ. Να νιώθουν και να ζουν σχετικά εν ειρήνη.”