“Η καρδιά της λοιπόν ούτε τη γελάει, ούτε ξεγελιέται. Και αποδέχεται με ταπεινή δικαιοσύνη ότι ο άντρας που επέστρεψε και που συνάντησε δεν είναι το διεστραμμένο κτήνος που έκρυβε μέσα του ο άλλοτε ωραίος Καλλέργης. Όχι μόνο δεν είναι τέρας, αλλά είναι καλός, και αληθινός, και ανρθώπινος... Υπήρξε μονάχα ένας πιο αδύναμος, πιο ανώριμος, πιο ανώριμος άντρας από εκείνον που είχε με παραφορά πιστέψει και εμπιστευτεί. Ένας νέος ανώριμος, και οι ανώριμοι, οι αδύναμοι είναι πλάσματα ιδιαιτέρως επικίνδυνα για τους άλλους και για τον εαυτό τους βέβαια, όπως όλοι μας σχεδόν είμαστε, και θα είμαστε, και θα κληροδοτούμε έρωτες, νιότη, κινδύνους, πάθη, καταστροφές από γενεά σε γενεά, γιατί έτσι είναι.”