“Δεν ήταν τυχαίο, δεν ήταν επιφανειακό που νέοι αλληλομανητίστηκαν με τέτοια ορμή, που ερωτεύτηκαν τόσο ο ένας τον άλλον, που δέθηκαν στο τέλος ισόβια, δεν είναι τυχαία η χημεία και η αλχημεία που τους έσυρε να αγκαλιάζονται όπως αγκαλιάζονταν απέναντι από τον Φάρο, να μπορούν να γίνονται ένα, το ένα το ποθητό, το αληθινό, το ζητούμενο, το μη ανεκτό ίσως, γι'αυτό τρομερό, γι'αυτό αξέχαστο, γι'αυτό με θυμούς, παραφορά, λάθη, παρεξηγήσεις και μίση. Τόσο αξέχαστο και εξουσιαστικό που όφειλαν να το απωθούν. Άλλο απωθώ και άλλο λησμονώ.”