“Συνάντησε μπροστά της έναν βασανισμένο άντρα καλό, ειλικρινή και ανθρώπινο. Τουλάχιστον δεν ήταν τυχαίο, δεν ήταν από τρελή της φαντασία ο έρωτας και η αγάπη που, όταν ήταν μικρούλα, της ενέπνευσε. Δεν ήταν ένας σκάρτος. Είναι και πικρή, αλλά και καθησυχαστική η διαπίστωση. Θα προτιμούσε ή όχι να είναι όντως σκάρτος; Θα γινόταν τότε ελαφρύτερο το βάρος της απώλειας;”