“Αλλά το βαρύτερο της σφάλμα, το διηνεκές, το περίπου ισόβιο αν εκείνος δεν επανεμφανιζόταν να της αποκαλύψει όσα της αποκάλυψε, είναι πως τον είχε ειδωλοποιήσει. Τον είχε ενθρονίσει σε άμεμπτη θεότητα, του ανέθεσε να ορίσει, ήθελε δεν ήθελε ο ίδιος, μπορούσε δε μπορύσε ο ίδιος, τα πάντα από τότε που την πρωτοφίλησε, όλα τα σχέδια και τα όρια ζωής. Λες και ήταν ο βασιλεύς των βασιλέων και ως εκ τούτου το λάθος του θα ήταν τόσο καταστροφικό, τόσο απαίσια ανεπίτρεπτο, τόσο καθοριστικό και ανυπόφορο, ώστε άξιζε να το πληρώνει με τη ζωή της όλη, σταυρωμένη να θυσιάζεται στο άπειρο λάθος του, ίσως για να τον εκδικείται. Να εκδικείται και τον εαυτό της που προδόθηκε. Τα πάντα που ακολούθησαν τόσο μεγαλοποιημένα, τόσο υπερβολικά διογκωμένα, που καταντούσαν απόψε να φαντάζουν γελοία, καταντούσαν σίγουρα αμαρτωλά. Ένα λάθος νεαρού παραχαϊδεμένου αγοριού υπερτιμήθηκε σε ειδεχθές κακούργημα που χτύπησε και άλλαξε ζωή και ζωές.”