“Για εκείνη την προδοσία του φταίει όχι κάποια ψυχολογική τερατωδία, μια κληρονομική παράνοια, ένα φτηνότατο συμφέρον, όσο μια νεανική ματαιοδοξία, ένας ισχυρός πειρασμός, η επιπολαιότητα της άγουρης νιότης. Μια ανθρώπινη αδυναμία που τον παρέσυρε φοιτητή στα ξένα, κάτω από δυσβάσταχτες προκλήσεις και υποσχέσεις του δαίμονα του εγωισμού. Φταίει η αδυναμία του, η επιπολαιότητα, η αλαζονεία, η ανθρωπαρέσκεια, η γλύκα να κολακεύεσαι και η ικανοποίηση να ικανοποιείς τους άλλους. Πάθη που οι πάντες, ο καθένας μας στον βαθμό του, όλοι σέρνουμε και μας σέρνουν. Τα ίδια και περισσότερα πάθη, όλοι!”