Tara

“بدبختی من در همین است. از این‌روست که مرگ را آزمایش می‌کنم. نمی‌گویم همه‌چیز احمقانه است، نمی‌گویم همه راه‌ها مسدود است، نه این‌ها بی‌معنی است، همه چیز وجود دارد و از این پس هم وجود خواهد داشت، حتی همه چیز درست خواهد شد، به این نکته ایمان دارم ولی... ولی با من فقط گذشته‌ی من باقی مانده است و امروز؟ می‌ترسم که به دام امروز بیفتم. وای بر من اگر به دام امروز بیفتم! روزی که فقر و بیچارگی، خود را شاعرانه پنهان می‌کند تا به قول تو اشرافیت، در همان جلوه‌گاه‌های پُرزیوری که پیش از این همه بوده است خودش را تبرئه کند، خودش را محق قلمداد کند، روزی که عوام‌فریبی تا حد دانش اجتماعی پیش رفته است، روزی که مفاهیم عوض شده است، روزی که به برادرت و به دوست چندین ساله‌ات و به زنت اعتماد نداری. بگو هوا بارانی است، رعد خشمش را بر سرت فرو می‌ریزد. بگو آفتاب سوزان و درخشانی است، نیزه‌های نور بدنت را خواهد گداخت.”
― بهرام صادقی, سنگر و قمقمه‌های خالی

“از زندانی شدن ام به این سو
ده دور چرخید دنیا
به دور خورشید
از او اگر بپرسید:نه چندان قابل عرض،
زمانی میکروسکوپیک!
از من اگر بپرسید: ده سال از عمرم....

در سال زندانی شدن ام
قلمی داشتم و
یک هفته نوشتم و نوشتم تا هلاک شدن اش
ازو اگر بپرسید: یک زندگی تمام
از من اگر بپرسید: یکی دو هفت روز...

از زندانی شدن ام به این سو
عثمانِ مجرم به قتل
هفت و نیم سال را پر کرد و
آزاد شد

مدتی خیابان ها را دوره کرد و
دوباره
به جرم قاچاق برگشت به زندان....

شش ماه در حبس و
باز آزاد شد

دیروز نامه ای آمد که
ازدواج کرده و
بچه اش متولد میشود
در بهار...

هم امروز قدم به ده میگذارند
نطفه های خوابیده در رحم
در روز زندانی شدن ام
و تک تکِ کرّه های لرزان قدم و
دراز پای آن سال
مادیان های لمبر پری شدند به تمامی

اما نهال های زیتون
هنوز نهال
هنوز کودک‌ اند.....

از زندانی شدن ام به این سو
میدان ها ساخته شده در شهر دور دست ام و
اهل خانه ام ‌
در کوچه ای غریب و
در خانه‌ای نادیده
مسکن گزیده اند

در سال زندانی شدن ام
نان
سفید بود همچو پنبه...
وبعد
به کمبودی نشست

اینجا در زندان
برای سیاه نانی قدر کف دست
به هم پریدند زندانیان

امروز به فراوانی است نان
لیک کدر و بی طعم و مزه...

سال زندانی شدن ام
دومین جنگ
آغاز نشده بود هنوز

تنور های داخاو
شعله برنکشیده بود

بمب اتم
بر هیروشیما
پرتاب نشده بود...

همچو خون کودکی گلوبریده
جاری شد زمان

و به پایان رسید
نهایتا آن روزها

هم امروز
صحبت سومین جنگ است
به سیاق دلار آمریکایی


از زندانی شدن ام به این سو
نور خورشید اما سر برآورد
علی رغم همه چیزی

و «آنها» از کنار تاریکی
دست های سنگین شان را
برخاک
تکیه دادند و برخاستند
هر چند نصفه و نیمه

از زندانی شدن ام به این سو
ده دور چرخید دنیا به دور خورشید
و هنوز
با ولعِ روز اول
تکرار میکنم باز
در روز زندانی شدن ام
آنچه نوش”
― Nâzım Hikmet Ran

“برای من دیگر کدام حادثه میتواند شوم باشد”
― بهرام صادقی, ملکوت

“من خائن به وطن هستم، من خائن به میهن هستم
اگر وطن، مزارع شما باشد
اگر وطن آن چیزی باشد که در گاوصندوق‌ها و دسته چک‌های شماست
اگر وطن مردن از گرسنگی در کنار جاده باشد
اگر وطن در زمستان مثل سگ لرزیدن و در تابستان از تب به خود پیچیدن باشد
اگر وطن مکیدن خون سرخ ما در کارخانه‌هایتان باشد
اگر وطن حکومت چماق و باتون پلیس باشد
اگر وطن سرمایه‌گذاری‌ها و حقوق‌هایتان باشد
اگر وطن، نجات نیافتن ازظلمت گندیده‌ی شما باشد
آری، من خائن به وطن هستم”
― Nâzım Hikmet Ran, Poems of Nazım Hikmet