Hamidoo

“و ما ... برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم...”
― سهراب سپهری

“پست ترین آدم ها آنهایی هستند که
آنقدر می مانند تا عاشقشان بشوی
و بعد میروند”
― Ernesto Sabato

“
نفسم گرفت ازين شب در اين حصار بشكن
در اين حصار جادويي روزگار بشكن
چو شقايق از دل سنگ برآر رايت خون
به جنون صلابت صخره ي كوهسار بشكن
تو كه ترجمان صبحي به ترنم و ترانه
لب زخم ديده بگشا صف انتظار بشكن
... سر آن ندارد امشب كه برآيد آفتابي؟
تو خود آفتاب خود باش و طلسم كار بشكن
بسراي تا كه هستي كه سرودن است بودن
به ترنمي دژ وحشت اين ديار بشكن
شب غارت تتاران همه سو فكنده سايه
تو به آذرخشي اين سايه ي ديوسار بشكن
ز برون كسي نيايد چو به ياري تو اينجا
تو ز خويشتن برون آ سپه تتار بشكن
”
― محمدرضا شفیعی کدکنی

“از صخره پایین پریدم و بعد همین که نزدیک بود با زمین برخورد کنم اتفاق عجیبی افتاد : فهمیدم ادم هایی هستند که دوستم دارند.دوست داشته شدن ان هم به این شکل خیلی چیز هارا عوض میکند.از وحشت سقوط کم نمی کند ،اما دورنمای جدیدی به معنای وحشت می دهد.من از صخره پایین پریدم و در اخرین لحظه چیزی از راه رسید و مرا میان زمین و اسمان گرفت.این چیزی است که به عشق تعبیرش میکنم. این همان چیزی است که جلوی سقوط ادم هارا میگیرد.چیزی انقدر قدرتمند که میتواند قانون جاذبه را به چالش بکشد.”
― Paul Auster, Moon Palace