Sadjad Abedi

“بسوزانند روزی جای دیوانش زبانش را
اگر عریان بگوید شاعری وضع زمانش را

و باید از کنار واقعیت بگذرد شاعر
که بیرون آورند از کاسه زاغان دیده گانش را

چنان نابود شد ایران که امیدی به آرش نیست
رساند گر به یکدیگر دو بازوی کمانش را

سگ اینجا زخم جفتش را که می لیسد در این فکر است
که چندی بعد بر دندان بگیرد استخوانش را

کنون سالار اگر از پشت می آید در بر این قصد است
که خودت در گردنه غارت نماید کاروانش را

تمام خانه ها خالی ست امکان دارد آخر دزد
که بر دیوار خود بگذارد امشب نردبانش را

تو هم قربانی خشم خدایانی بیا ای نوح
به روی عرشه و پایین بیاور بادبانش را

قضا شد سینه ی سهراب را رستم بدراند
اگر حتی ببیند روی بازویش نشانش را

گمانم سوی گمراهی رود با پای خود انسان
اگر ابلیس هم یک دم رها سازد عنانش را”
― علی کریمی کلایه, خانه‌ای که وسط اتوبان است

“آدم هاي خوشگل يا آدمهايي که خيال مي کنند خيلي زرنگند هميشه از آدم تقاضاي لطف بزرگي دارند. آنها چون براي خودشان مي ميرند خيال مي کنند ديگران هم برايشان مي
ميرند. خيلي بامزه است”
― J.D.Salinger

“دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازیچه ی ایام دل آدمیان است”
― هوشنگ ابتهاج

“...
اگر همیشه فقط این نبود زندگی ما
سکوت یک شب غمگین نبود زندگی ما

اگر که خاطره هامان نصیب باد نمی شد
اگر دوباره اگرهایمان زیاد نمی شد...

قرار نیست به این کوچه نوبهار بیاید
قرار نیست اگرهایمان به کار بیاید

قرار نیست کمی اتفاق خوب بیفتد
که پشت پنجره ی بسته مان بهاربیاید

قرار نیست که پایان قصه تلخ نباشد
میان سفره یمان غیرِ زهرمار بیاید

قرار نیست کسی از میان مردم دنیا
برای بردن این نعش بی مزار بیاید

قرار نیست که فردای نارسیده ی روشن
برای دیدن این قوم سوگوار بیاید

قرار نیست که خوشبختی تلف شده ی ما
پس از تحمل یک عمر انتظار بیاید

دعا کنیم که این شهر بی پرنده نماند
دعا کنیم زمستان شوم زنده نماند

دعا کنیم که هرشاخه شکل دار نگیرد
دوباره کوچه یمان بوی انفجار نگیرد

دعا کنیم که آینده بی فروغ نباشد
دعا کنیم دعاهایمان دروغ نباشد...”
― حامد ابراهیم‌پور, آلن دلون لاغر می شد و کتک می خورد