Status Updates From The Divan

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست..
می‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفت
هیهات از این گوشه که معمور نماندست
وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت
از دولت هجر تو کنون دور نماندست...
صبر است مرا چاره هجران تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نماندست
در هجر تو گر چشم مرا آب روان است
گو خون جگر ریز که معذور نماندست
حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعیه سور نماندست

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست
چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست
در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست
نقطه دوده که در حلقه جیم افتادست
زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار
چیست طاووس که در باغ نعیم افتادست
دل من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است
تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد
هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است
کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف
صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است
شهسوار من که مه آیینه دار روی اوست
تاج خورشید بلندش خاک نعل مرکب است
عکس خوی بر عارضش بین کآفتاب گرم رو
در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

...مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع
بر اهل وجد و حال در های و هو ببست؟
حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست.

گَر خَمر ِ بهشت است بریزید، که بی‌دوست
هر شربت ِ عَذْب‌ام که دهی عِین ِ عَذاب است!..
گُل بر رُخ ِ رنگین ِ تو تا لُطف ِ عَرَق دید
در آتش ِ رَشک، از غم ِ دل، غَرق ِ گُلاب است.
سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم
دست از سر آبی که جهان جمله سراب است
در کنج دماغم مطلب جای نصیحت
کاین گوشه پر از زمزمه چنگ و رباب است
حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز
بس طور عجب لازم ایام شباب است

آخر زِ چه گویم «هست از خود خبرم»؟ – چون نیست!
وَز‌بهر ِ چه گویم «نیست با وی نظرم»؟ چون هست!
...
شمع ِ دل ِ دَم‌سازان بنشست چو او بَرخاست
وَافغان ِ نظربازان برخاست چو او بنشست.
....
بازآی که بازآید عمر ِ شُده‌یِ حافظ
هر‌چند که ناید باز، تیری که بِشُد از شَست!

چو بشنوی سخن ِ اهل ِ دل، مگو که خطا ست /سخن شناس نه‌ای جان ِ من، خطا این‌جا ست!...
سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید /تبارک اللَه از این فتنه‌ها که در سر ِ ما ست!

ما نه یاران ِ ریا ئیم و حریفان ِ نفاق/آن که او عالِم سِرّ است بر این حال گُوا ست!
فرض ِ ایزد بِگُزاریم و به کَس بد نکنیم/وان‌چه گویند روا نیست، نگوئیم روا ست!

نمی‌دونستم تا این حد توی حافظ‌خوانی ضعف دارم!

شب ِ تار است و رَه ِ وادی‌یِ ایمن در پیش، آتش ِ طور کُجا، موعد ِ دیدار کجا ست؟..
هر که آمد به جهان نقش ِ خرابی دارد؛ در خرابات مپرسید که «هُشیار کجا ست؟!»..
هر سر ِ مو یِ مرا با تو هزاران کار است/ما کجائیم و ملامت‌گر ِ بی‌کار کجا ست!

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت/ آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت..
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع/ دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت...
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی /که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

سعی می‌کنم شبی یک غزل بخونم، همراه با معنی واژه‌ها. همراه با تعمق در حد وُسع خودم.

نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود/زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت

بود نقش دو عالم که رنگ الفت بود/زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت

به پایان رسید مقدمه‌ی مصحح این دیوان عبد ضعیف محمد قزوینی در روز سه شنبه‌ی هجدهم شهریور سنه‌ی هزار و سیصد و بیست هجری شمسی مطابق با شانزدهم شعبان سنه‌ی هزار و سیصد و شصت هجری قمری در قریه‌ی حصار بوعلی از قرای شمیران، حومه‌ی تهران.

ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست/نان حلال شیخ ز آب حرام ما...
حافظ ز دیده دانه اشکی همی‌فشان/باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

شروع کنیم خواندن کتابی را، که پیشتر گمان می کردیم آن را خوانده ایم و دیگر نیازی به باز خوانی اش نداریم.

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم/کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما
عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است/عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان
مضطرب حال مگردان من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دردکشان می‌خندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را

محرم راز دل شیدای خود/کس نمی‌بینم ز خاص و عام را...
صبر کن حافظ به سختی روز و شب/عاقبت روزی بیابی کام را

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند
گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را!

« به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر،
« به دام و دانه نگیرند مرغ دانا را.
« چو با حبیب نشینی و باده پیمایی
« به یاد دار محبان بادپیما را! »

که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را...

صلاح کار کجا و من خراب کجا؟-
بین تفاوت ره، کز کجاست تا به کجا!

همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آری/ نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها...