Status Updates From The Divan

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد


گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند
جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد

من از بیگانگان دیگر ننالم
که با من هر چه کرد آن آشنا کرد

هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد
حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است
کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد
دهان تنگ شیرینش مگر ملک سلیمان است
که نقش خاتم لعلش جهان زیر نگین دارد
لب لعل و خط مشکین چو آنش هست و اینش هست
بنازم دلبر خود را که حسنش آن و این دارد

قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش
ز کاسه سر جمشید و بهمن است و قباد
که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند
که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد
ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم
که لاله می‌دمد از خون دیده فرهاد
مگر که لاله بدانست بی‌وفایی دهر
که تا بزاد و بشد جام می ز کف ننهاد

شیخ ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت
گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
درده قدح که موسم ناموس و نام رفت
وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم
عمری که بی حضور صراحی و جام رفت

گفتم غم تو دارم /گفتا غمت سر آید ، گفتم که ماه من شد /گفتا اگر بر آید ، گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز /گفتا ......................

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت
همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست
همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت
سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها
مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت
ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل
تو چه دانی که پس پرده که خوب است و که زشت

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در طریقت ما غیر از این گناهی نیست

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود

در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

-سعداء حقا من يسعدون القلوب
-اذا تبسم لك الورد ايها البلبل، فلا تقع في شباكه
فلا امان له، ولو امتاز عن من في العالم حسنا وجمالا

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس، که چنان.زو شده ام بی سرو سامان که مپرس

کس بامید وفا ترک دل و دین مکناد ، که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس ،

گفتمش زلف بخون که شکستی گفتا، حافظ اين قصه دراز است بقرآن که مپرس

حافظ هر آنكه عشق نورزيد و وصل خواست
احرامِ طوفِ كعبه ي دل بي وضو ببست ..

شاه را به بود از طاعت صد ساله و زهد
قدر یک ساعته عمری که در و دادکند
وخير للمليك من الطاعة والزهد في مئات من السنين
ان يعدل قدر ساعة واحدة من عمره

تو كه كيميافروشي، نظري به قلب ما كن
كه بضاعتي نداريم و فكنده ايم دامي
به كجا برم شكايت؟ به كه گويم اين حكايت؟
كه لبت حيات ما بود و نداشتي دوامي..!

بلبلي خون دلي خورد و گلي حاصل كرد
باد غيرت بصدش خار بريشان دل كرد

فيا حافظ، من لم يزرع بذور العشق واراد الوصال
يكون كمن عقد النية على الاحرام بكعبة القلب بغير الوضوء والاغتسال

در طريق عشقبازي ، امن و آسايش بلاست
ريش باد آن دل كه با درد تو خواهد مرهمي!
آدمي در عالم خاكي نمي آيد به دست
عالمي دگر ببايد ساخت وز نو آدمي...

سمن.بويان غبار غم چو بنشینند بنشانند

پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

بفتراک جفا دلها چو بربندند بربندند

ززلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یکنفس با ما چو بنشینند برخیزند

نهال شوق در خاطر چوبرخیزند بنشانند

سرشک.گوشه گیران را چو دریابند دریابند

رخ.مهر از سحر خیزان نگردانند گردانند

زلف آشفته و خوي كرده و خندان لب و مست ..
پيرهن چاك و غزل خوان و صراحي در دست ..
نرگسش عربده جوي و لبش افسوس كنان ..
نيم شب دوش به بالين من آمد .. بنشست ....

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست