ხატია ნებულიშვილი

“ყოველ ახალ ქალაქში ჩასვლისას მოგზაური ხელახლა ხვდება თავისი წარსულის ნაწილს, რომელიც აღარ ახსოვდა, თუ ჰქონდა: უცნაური შეგრძნება იმისა, რომ ის აღარ ხარ, რაც იყავი ან აღარ ფლობ იმას, რაც გქონდა, ჩასაფრებული გელოდება ყოველი ადგილის გავლისას, რომელიც უცხოა და შენი არასდროს ყოფილა."
"უხილავი ქალაქები" იტალოდ კალვინო”
― Italo Calvino , Invisible Cities

“„ნეტაი იმას, ვისაც ახალგაზრდას მოკლავს გამვლელი მანქანა, ვინც ახალგაზრდა დაიხრჩობა ზღვაში სხვის გადასარჩენად შესული ან ვისაც კავკასიონის რომელიმე მწვერვალი მოუღებს ბოლოს. მხოლოდ ისინი გადარჩებიან…”
― Archil Kikodze, სამხრეთული სპილო

“ქვა შეიძლება უთანასწორო ბრძოლის კეთილშობილი იარაღი იყოს. კაცობრიობა ლამაზია, როდესაც ტანკს ესვრის ქვას და საზიზღარი, როდესაც პირზე დუჟმომდგარი იმავე ქვით ვიღაც უმწეოს ქოლავს. ოღონდაც ეს ორივე ქმედება სულ ადვილად შეიძლება ჩაიდინოს ერთმა და იმავე ადამიანმა.”
― არჩილ ქიქოძე, სამხრეთული სპილო

“მაგ ხმა უფრო ლაღი ახსოვდა. ახლა გაბზარული იყო. სიტყვებმა და გამოხედვამ ერთათ გეიარა შუბლიდან საცხა წითელ საპოშკების ჭვინტებამდე. გეიარა. მარა არ მიწყდა და დარჩა რაფერც რაცხა, ხო გაგიგიათ, ძველი მებრძოლი ავატყოფობსო, ძველი ჭრილობა არ იკვრისო და ახლა გადახვეული არ ღონივრათ ბანდებითო და მაგ ბანდი რი ჩეიფხრიწოს უცბათ. სწორათ დეინახეთ, გახსნილი ჭრილობაა, ოღონდ ღონივრათ გადახვეული და მაგ ჩეიფხრიწა. ჩეიფხრიწა და ვიცით, ჭრილობა არსად წასულა, უბრალოთ ცდილობდს, ბანდი ზედმეტათ არ გეენძრია და ახლა ჩემეიხა, ჩამეიფხრიწა და არი ისევლე ღიათ. სხვანაირათ. ეგება, ლამაზი ჭრილობაცაა, ტკბილივ, მარა უბედურიც. ეგება ამნაირი ჭრილობა ბევრს აქვს, მარა ერთნაირი არცერთი არაა და ყველას თავისი სილამაზე და უბრდურობა ადევს."
"კუპიდონი კრემლის კედელთან" აკა მორჩილაძე”
― Aka Morchiladze