გვანცა მეგუთნიშვილი

“Choose a life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television. Choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers... Choose DSY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit crushing game shows, stucking junk food into your mouth. Choose rotting away in the end of it all, pishing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourself, choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that?”
― Irvine Welsh, Trainspotting

“თვით იმპერატორიც ფანტაზიებით ცხოვრობდა. მის სასახლეში დედოფლები მოჩვენებებივით ლივლივებდნენ, რაჯპუთელი და თურქი სულთნები დაჭერობანას თამაშით ერთობოდნენ. სამეფო ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი, როგორც რეალური პიროვნება, არც არსებობდა. ის იმპერატორის წარმოსახვით შექმნილი საყვარელი ცოლი იყო, რომელიც მან ისევე გამოიგონა, როგორც მარტოდ დარჩენილი ბავშვები იგონებენ ხოლმე მეგობრებს და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი რეალური, თუმც კი უჩუმრად მოლივლივე ცოლი ჰყავდა, იმპერატორის აზრით, ნამდვილი დედოფლები ფანტომები იყვნენ, არარსებული საყვარელი კი - რეალური. სახელიც კი დაარქვა მას - ჯოდჰა - და ვერავინ ბედავდა ქალის არსებობა ეჭქვეშ დაეყენებინა.
..სურდა თუ არა, კვლავ დ კვლავ აღელვებდა კითხვა, რამდენად დამოუკიდებელი იყო მისი არსებობა (თუ კი ის საერთოდ არსებობდა). თუკი ღმერთი თავის მიერვე შექმნილ ადამიანს ზურგს შეაქცევს, ადამიანი უბრალოდ არსებობას შეწყვეტს? ძალიან რთული შეკითხვა იყო, შეიძლება ითქვას გლობალური, მაგრამ ჯოდჰას უფრო თავისი მდგომარეობა აწუხებდა. მაგალითად, ჰქონდა თუ არა მას თავისუფლება, თუ მთლიანად დამოკიდებული იყო იმ კაცის ნებაზე, რომელმაც ის არსებობაში გამოიხმო? მხოლოდ იმიტომ ხომ არ არსებობს, რომ მის შემქმნელს არ სურს ეჭვი შეიტანოს მისი არსებობის შესაძლებლობაში? განაგრძობდა თუ არა ის სიცოცხლეს იმ შემთხვევაში, თუ იმპერატორი მოკვდებოდა?”
― Salman Rushdie, The Enchantress of Florence

“I felt my lungs inflate with the onrush of scenery—air, mountains, trees, people. I thought, "This is what it is to be happy.”
― Sylvia Plath, The Bell Jar

“ორი სპარსი მხატვრის ზედამხედველობის ქვეშ ჩარჩო ფრთხილად მოაცილეს ფურცელს, რომელზეც ნახატი იყო შესრულებული და როცა მისი დამალული ნაწილი დამსწრეთათვის ხილული გახდა, მათ გაოცების ყვირილი აღმოხდათ - იქ პატარა გომბეშოსავით მობუზული, მკლავქვეშ გამოჩრილი ნახატების დიდი შეკვრით, იდგა დეშვანტი, დიდი მხატვარი, კედლის სატირული ნახატების ავტორი, მეფის ტახტრევნის მზიდავის ვაჟიშვილი და "ყარა ყიოზ ნამეს" ქურდი. დეშვანტი, რომელიც მისთვის ერთადერთ რეალობად ქცეულ სამყაროში გაიქცა - იმ სამყაროში, რომლშიც გაუჩინარებული პრინცესა ცხოვრობდა. მხატვარმა თვითონ შექმნა ეს სამყარო და ამ სამყარომ ის მიიღო. მან ლამის შეუძლებელი აქტი განახორციელა - სრულიად საწინააღმდეგო იმპერატორის ნამოქმედარისა, როცა მან თავისი ოცნების შეყვარებულს სიცოცხლე შთაბერა: საკუთარი ფანტაზიის ნაყოფის გაცოცხლების ნაცვლად, სიყვარულით შთაგონებული დეშვანტი თვით იქცა წარმოსახვით არსებად. აკბარი მიხვდა: თუ რეალობასა და წარმოსახვას შორის ზღვარი ერთი მიმართულებით შეიძლება გადაიკვეთოს, ის ასევე შეიძლება გადაიკვეთოს მეორე მხრიდანაც - მეოცნებე თავისივე ოცნებად იქცეს.”
― Salman Rushdie, The Enchantress of Florence