Άννα Μακρή > Recent Status Updates

Το όνειρο ενός γελοίου είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα που έχω διαβάσει (και θα διαβάσω) ποτέ μου. Υπέροχο, θέλω να το ξαναδιαβάσω τώρα κιόλας. Και, πράγμα απίστευτο, ούτε σαλόνια ούτε χειροφιλήματα και κλάματα και όρκους αιώνιας αφοσίωσης. Τελείως άλλο πράγμα.

The first time i read this, i 've missed the magic of how can someone whistle with his tongue cut. The second time i read this i 'm amused by the "i don't care" attitude of the writer". :}

«Σε μισή ώρα περίπου οι κοπέλες έφυγαν». Εγώ να ψάχνω: «Και πού πήγαν;» (Λείπουν σελίδες από τον πρώτο τόμο).

Ξανά, επειδή πήρα τη Λεοπάρδαλη. Όχι ότι σας ενδιαφέρει, απλά, το λέω.

"With apologies to Newton, the only apple that falls in a lucid
dream is the one that believes in falling."

«Η εμφανής αυτοπεποίθηση είναι δείγμα βλακείας μάλλον παρά σοφίας».

Η αντίληψη ότι η κριτική θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος εκδήλωσης σεβασμού -για ένα πρόσωπο αν όχι για τις πεποιθήσεις του- έχει ενταφιαστεί προ πολλού. Τώρα είμαστε αναγκασμένοι, πάνω απ' όλα, να σιγουρευτούμε ότι δεν λέμε και δεν σκεφτόμαστε οτιδήποτε ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Αυτό δεν το έβλεπε να καταφθάνει ο πατέρας μου; Δεν περίμενε την ολοένα αυξανόμενη νηπιοποίησή μας;

Ξεκίνησε κάπως δύσκολα, (δυσκοίλια θα έλεγα), αλλά τώρα έχουμε αρχίσει να μιλάμε (νάου γουί τόκιν, πώς το λένε). Αχά.

"Ο Θεός δεν υπάρχει - και εν πάση περιπτώσει, είναι ηλίθιος".

"Δεν είμαι ελεύθερος. Δεν υπήρξα ποτέ ελεύθερος. Αλλά τώρα ξέρω. Αυτό αλλάζει τα πράγματα." Αυτή η γραμμή είναι για μένα η ουσία αυτής της συλλογής διηγημάτων του Philip Dikc. Και ίσως ολόκληρου του έργου του.

Προσπάθησα πολύ. Τρία στα τρία αποτυχία. Δεν θέλω mainstream αυτό το διάστημα. Θέλω φαντασία.

"Κι εγώ δεν τον συμπαθώ: αισθάνομαι ότι κάποτε θα πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλο σε στενό πέρασμα κι ένας από τους δυο μας θα έχει κακό τέλος." Πώς εννοούσαν το "δεν συμπαθώ κάποιον" οι Ρώσοι του δέκατου ένατου αιώνα...

Σας το λέω από τώρα: πάει για πεντάστερο, το βιβλίο. Και μόνο για το διήγημα "οι γυναίκες στη Σαχάι περπατούν λικνιστικά", πάει για πεντάστερο.

Θα ήθελα να μου πει η μεταφράστρια από ποια αγγλική λέξη προέρχεται η ελληνική "ψόφησε". Μην και πούμε ότι ο σκύλος πέθανε, δεν κάνει (σε μία απλή πρόταση, έτσι; "Ο σκύλος της πέθανε". Όχι τίποτα που να δηλώνει μίσος/βία, τίποτα ας πούμε Κόναν στυλ, "και τώρα ψοφήστε βρωμόσκυλα της κόλασης"). Έ-λε-ος.

Again.

Aww, poor cops who can't go killing people without having civilians frown upon them... (I 'm close to close you, book! )

Gray - i mean, great - book!

Ο Κόλερ πήγε να φάει στην Παλιά Βελανιδιά, όχι στην Παλιά Φλαμουριά, και εκεί συνάντησε τους Φτηνοφαγάδες, που τρώγαν στην Παλιά Βελανιδιά και δεν θα τους είχε βρει αν είχε πάει στην Παλιά Φλαμουριά. Τι θα είχε ή δεν θα είχε γίνει αν ο Κόλερ είχε φάει στην Παλιά Φλαμουριά και όχι στην Παλιά Βελανιδιά, δεν το ξέρουμε, αλλά, τελικά, έφαγε στην Παλιά Βελανιδιά.

Δεν με εκνεύρισε επειδή αυτές τις μέρες έχω χιούμορ.

Το γλυκοκοίταζα από πέρυσι, έλεγα "το έχεις διαβάσει. Δύο φορές. Διάβασε και τίποτα άλλο". Εντάξει, ήμουν εγκρατής για πολλούς μήνες, αλλά τώρα δεν άντεξα άλλο, το βούτηξα από το ράφι και βυθίστηκα στις σελίδες του.

Η γραφή συνηθίζεται εύκολα, δεν είναι πρόβλημα. Τα πολλά πρόσωπα πάντα είναι δύσκολο να τα χειριστεί ο συγγραφέας, (γιατί αυτός πρέπει να τα χειριστεί, και όχι ο αναγνώστης), αλλά εδώ δεν είναι πρόβλημα, με λίγη προσοχή είναι εντάξει. Το μόνο πρόβλημα μέχρι στιγμής είναι ότι δεν έχει υπάρξει ούτε μια μέρα που να λυπήθηκα να το κλείσω. Διαβάζεται ευχάριστα, αλλά δεν με πιάνει απ' τα μαλλιά κιόλας.