Adil

“...Bilgimiz arttıkça, birbirimize daha çok zarar verebileceğiz. İnsanoğulları eğer birbirlerine karşı duydukları garez dolayısıyla öfkelerine kapılıp da, böceklerin ve mikroorganizmaların yardımına başvurmaya kalkışırsa -ki, bir büyük savaş daha çıkarsa böyle yapacakları muhakkaktır- o savaşın biricik galibi olarak ayakta sadece böceklerin kalması hiç de olanak dışı değildir. Kosmos açısından bakıldığında belki de buna üzülmemek gerekir; ama bir insan olarak, hemcinslerim hesabına göğüs ge- çirmekten kendimi alamıyorum...”
― Bertrand Russell, In Praise of Idleness and Other Essays

“...Saygıdeğer Bede, kuyrukluyıldızların "krallıklarda devrimler çıkacağına, vebaya, savaşa, rüzgâra ya da sıcağa alamet" olduğunu söylemişti. John Knox kuyrukluyıldızlara tanrısal öfkenin kanıtları gözüyle bakar, başka İskoç Protestanları ise bunların, "Katoliklerin kökünü kazıtması için krala bir ihtar" olduğunu düşünürlerdi. Kuyrukluyıldızlar yönünden Amerika, özellikle de New England haklı olarak ilgi çekici bir yerdir. 1652 yılında, tam ünlü Mr. Cotton'un hastalandığı sırada bir kuyrukluyıldız görülmüş ve o ölünce kaybolmuştu. Aradan on yıl bile geçmeden, Boston şehrinin günahkâr halkına, "şehvetperestlikten ve sarhoşluk yoluyla, yeni moda elbiseler giymek yoluyla Tanrının salih mahlukatına karşı küfürde bulunmaktan" vazgeçmelerini ihtar için, bir kuyrukluyıldız göründü...”
― Bertrand Russell, In Praise of Idleness and Other Essays

“...Bana söylediklerine göre, bazı Kiliseler, az eğitim görmüş bütün papazlarına her hafta bir vaaz örneği yolluyorlarmış; eh, eğer doğanın bilinen yasaları bu papazlar için de geçerliyse, bunların, kendilerini vaaz kaleme alma derdinden kurtaran bu vaaz örneği için müteşekkir kaldıklarına hiç kuşku yoktur. Bu model vaaz, pek tabii, günün en can alıcı konularına eğilmekte ve bir ucundan öteki ucuna kadar bütün ülkede belirli bir yığın heyecanı yaratmayı hedef tutmaktadır...”
― Bertrand Russell, In Praise of Idleness and Other Essays

“Başka yerde, yine adam, birçok yüzyıl içinden geçip gelmiş, uyumsuz insanın yüreğinden başka birçok yürekleri canlandırmış büyük umut çığlığını kendi çığlığı yapar: “Ama Hıristiyan için ölüm hiç de her şeyin sonu değildir, bizim için yaşamda, hatta sağlıkla, güçle dolup taşan yaşamda bulunan umuttan çok daha fazlası var onda.” Yanılgı yoluyla yapılan uzlaşma da gene uzlaşmadır. Belki de, görüldüğü gibi, ölüm denen karşıtından umut çıkarmayı sağlar. Ama sevecenlik duygusu insanı böyle bir tutuma yöneltse bile, ölçüsüzlüğün hiçbir şeyi doğrulamadığını söylemek gerekir. İnsan ölçüsünü aşıyor bu, öyleyse insanüstü olması gerek, derler. Ama bu “öyleyse" fazla. Burada mantıksal kesinlik diye bir şey yok. Deneysel olabilirlik diye bir şey de yok. Tüm söyleyebileceğim, gerçekten de bunun benim ölçümü aştığıdır. Bundan bir yadsıma çıkarmıyorum, ama hiç değilse anlaşılmazın üzerine bir şey kurmak da istemiyorum. Bildiğimle ve yalnız bununla yaşayıp yaşayamayacağımı bilmek istiyorum. Bana bir de usun gururu bir yana bırakması, mantığın boyun eğmesi gerektiğini söylüyorlar. Ama mantığın sınırlarını kabul ediyorsam da görece yeteneklerini bildiğimden, bu kadarı onu yadsımama yetmiyor. Ben yalnızca usun aydınlık kalabildiği bu orta yolda durmak istiyorum. Gururu buysa, ondan vazgeçmek için yeterli bir neden görmüyorum...”
― Albert Camus, The Myth of Sisyphus