Adil

“Belki bu iyi gelir!" diyordum. Elbette birinden biri iyi gelecek ve ben de etrafımdakilere benzeycektim. Muhakkak benzemeliydim. Benzemezsem yaşamak çok güçtü.”
― Ahmet Hamdi Tanpınar, Saatleri Ayarlama Enstitüsü

“Ben bir öykücüyüm ve tek bir hikâyem var: insan. Bu basit hikâyeyi, güzel yazma kurallarını, kompozisyon numaralarını bir kenara bırakarak kendimce anlatmak istiyorum. Söyleyecek sözüm var ve Balzac gibi konuşmak arzusunda değilim. Ben sanatçı değilim; medeniyete de gerçekten inanmıyorum. İlerlemeye zerre kadar hevesli değilim. Büyük bir köprü yapıldığında sevinmiyorum, uçaklar Atlantik’i geçince, “Aman ne müthiş!” diye düşünmüyorum. Ulusların kaderiyle ilgilenmiyorum ve tarih beni sıkıyor. Tarihi yazanlar ve onlara inananlar, tarih derken neyi kastediyorlar? Nasıl olmuş da insan denen o mütevazı ve sevimli yaratık tiksindirici belgelerin maksatları doğrultusunda istismar edilmiş? Nasıl olmuş da insanın mahremiyeti yok edilmiş, dindarlık hisleri iğrenç bir cinayet ve yıkım kargaşasıyla birleştirilmiş? Ben ticarete de inanmıyorum. Bütün makineleri hurda yığını olarak görüyorum, hesap makinesini, otomobili, lokomotifi, uçağı ve evet bisikleti de. Yolculuğa, insanın bedenini alıp bir yerlere gitmesine inanmıyorum, şu ana kadar acaba kimse bir yere gitmiş mi merak ediyorum. Siz hiç kendinizi terk ettiniz mi? Zihnin bir insan ömrü boyunca yaptığı yolculuktan daha muazzam ve ilginç bir yolculuk var mı? Sonu ölüm kadar güzel başka bir yolculuk var mı?”
― William Saroyan, The Daring Young Man on the Flying Trapeze and Other Stories

“-Ama doktor, ben hasta değilim...Allah rızası için... size anlattım.
tekrar gözlerini gözlerime dikti en katî sesiyle:
-Hastasınız... diye kesip attı. Psikanaliz çıktığından beri hemen herkes az çok hastadır.”
― Ahmet Hamdi Tanpınar, Saatleri Ayarlama Enstitüsü

“A prominent citizen in a small city State, such as Athens or Florence, could without difficulty feel himself important. The earth was the center of the Universe, man was the purpose of creation, his own city showed man at his best, and he himself was among the best of his own city. In such circumstances Æschylus or Dante could take his own joys or sorrows seriously. He could feel that the emotions of the individual matter, and that tragic occurrences deserve to be celebrated in immortal verse. But the modern man, when misfortune assails him, is conscious of himself as a unit in a statistical total; the past and the future stretch before him in a dreary procession of trivial defeats. Man himself appears as a somewhat ridiculous strutting animal, shouting and fussing during a brief interlude between infinite silences.”
― Bertrand Russell, In Praise of Idleness and Other Essays