پگا

“زۆر سەفەرم لەبەرە،
دوورترینیان؛
سەفەری گەیشتنمە
بە دڵی کچێک!..”
― لەتیف هەڵمەت

“اگر چشم فرو بستم؛

خاک را بگویید
.پیکر کُرد دیگری را در خود جای ندهد

آب را بگویید
سیل اشک به سوی کردستان
.روانه نکند

باد را بگویید
.تازیانه اش را بر دل مادران کُرد نکوبد

خورشید را بگویید
.آتش غضبناکش را از سرِ کردستان بردارد

شب را بگویید
.پنجره ی امید را بر روی هیچ پدر کُردی نبندد

و خدا را بگویید
فرود آید و برای چند لحظه هم که شده
.کُرد باشد”
― شێرکۆ بێکەس

“می گویند
از طلوعِ روشنِ فردا بگو
از ترانه ی نور بر زمین
از طعمِ سیبی درآغوشِ ابرها
از رنگین صدایی خفته در دریاها

نمی دانند اما
غروبی سرخ،
به غارت برده است
آسمانم را

نمی دانند اما
سکوتی سیاه،
در آغوش گرفته است
زمینِ سردم را

نمی دانند اما
سیبِ بهشتم
گم گشته است
در انبوهِ پرآشوبِ گندم ها

نمی دانند اما
ارمغانِ تو برایم
از سرزمین رنگ ها
سپید بوده و بس

بیـا
تا بدانند
این مردمی که
...مرا دیوانه پنداشته اند”
― عدنان کامرانی

“خُب ﻣﯿﺪآﻧﯽ؟ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻣﺎ ﻣﻨﻄﻘـــﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ
ﯾﮑﯽـﻣﺎﻥ ﭘُﺮﺳﯿﺪ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟
ﺁﻥـﯾﮑﯽ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮ ﺑﻼﯾــــﯽ ﺳﺮﺕ ﺁﻣﺪ، ﺻﺪآﯾــﺖ ﺩﺭ ﻧﯿآﯾﺪ
ﺍﯾﻦ ﺷُﺪ ﮐﻪ یآرﻣﺎﻥ ﺑﺪ ﮐﺮﺩ ﻭُ صدآﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﯿآﻣﺪ
ﻋﺰﯾﺰﻣﺎﻥ ﻣُﺮﺩ ﻭُ ﺻﺪﺍﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﯿآﻣﺪ
ﻋﺸﻖـﻣآﻥ ﺭﻓﺖ ﻭُ ﺻدآمان ﺩﺭ .... ﻧﯿآﻣﺪ
ﺗﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ، ﺳﺮ ﺧﺎﮎ، ﻭﺳﻂِ ﺳﺎﻟﻦ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ...
ﺑﺠﺎﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮔِﻞ ﺳﺮﻣآﻥ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﻣآﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﮓ ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻭُ ﻓـــــــﺮﯾآﺩ ﺑﮑﺸﯿﻢ ﻭُ ﺷﯿﺸﻪ ﺑﺸﮑﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﻧﺸﮑﻨﺪ، ﻧﺮﻭﺩ، ﺑﻤﺎﻧﺪ، هِی منطقی ررفتار ﮐﺮﺩﯾﻢ . ﺍﯾﺴﺘآﺩﯾﻢ وُ ﺑﻐﺾـﻣآﻥ ﺭﺍ ﻗﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﯾﻢ ﻭُ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺯﺩﯾﻢ . ﻣﺜﻞ ﺍﺣﻤﻖ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺗﮑﺎﻥ ﺩآﺩﯾﻢ ﻭُ ﮔﺬآﺷﺘﯿﻢ ﺭﻓﺘﻨﯽ_ﻫا بروند .
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ، ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ، ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ... .”
― حسین وحدانی