Glory

“«کار شاغلام پخت و پز و فروختن جغوربغور «حسرت‌الملوک» بود. بعدازظهر تا شب سر چارراه گمرک امیریه چسبیده به دکون نونوایی سنگکی آق الیاس بساط می‌کرد و با اون صدای خوشش می‌زد زیر آواز‌، «دل دارم قلوه دارم کباب سرخ‌کرده دارم...» عطر و بویی راه می‌نداخت که هر عابری رو به طرف خودش می‌کشوند. ماهی یه بارم شاغلام دل و جیگر و خوش‌گوشت می‌آورد خونه‌، منقل و زغالو می‌ذاشت بغل باغچه‌، دل و جیگرارو سیخ می‌کرد و می‌چید رو آتیش و اهل خونه رو دعوت می‌کرد. بادبزنو دس می‌گرفت و سیخو زیر و رو می‌کرد و می‌زد زیر آواز. از جواد یساری و داوود مقامی و عباس قادری و نعمت آغاسی براشون می‌خوند و گاهی‌ام یه کوچه باغی مهمونشون می‌کرد و حال و هوای دیگه‌ای به بزم خودش می‌داد.»”
― مرتضی احمدی, مردی که هیچ بود

“نه با کسی بحث کن، نه از کسی انتقاد کن.
هرکی هرچی گفت بگو حق با شماست و خودت را خلاص کن.
آدم‌ها عقیده‌ات را که می‌پرسند نظرت را نمی‌خواهند.
می‌خواهند با عقیده‌ی خودشان موافقت کنی.
بحث کردن با آدمها بی‌فایده است.”
― زویا پیرزاد, چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم

“فقر بهترين دواي مرض قند است.”
― Gabriel Garcí­a Márquez, El coronel no tiene quien le escriba

“همه اندیشمندان خردمند در طول اعصار گفته اند كه :

بزرگترین محدودیتها ،حدودی است كه انسان بر خویشتن تحمیل می كند؛
واز این رو ،بزرگترین مانع كامیابی مانعی ذهنی است.
حدو مرزهای ذهنی ات را بگستر تا حد ومرزهای زندگیت را بگستری .
محدودیتهایت را منفجر كن تا محدودیتهای زندگیت را منفجر كنی.”
― Mark Fisher, حکایت دولت و فرزانگی