الهام مقدم راد

“عشقت یک ساعت
به ساعات شبانه روز اضافه کرد؛
ساعت بیست و پنج

عشقت یک روز به روزهای هفته افزود؛
هشت شنبه

عشقت یک ماه به ماه های سال اضافه کرد؛
ماه سیزدهم

عشقت یک فصل به فصول سال افزود؛
...فصلِ پنجم

بدین سان عشقت به من روزگاری بخشیده است
که یک ساعت و
یک روز و
یک ماه و
یک فصل
...از زندگی تمام عُشاق ِ جهان اضافه تر دارد”
― شێرکۆ بێکەس

“Twenge says that in the 1950s only 12 per cent of teenagers agreed with the statement ‘I am an important person’, but by the late 1980s this proportion had risen to 80 per cent. So what could have been going on? People becoming much more self‐confident doesn’t seem to fit with them also becoming much more anxious and depressed. The answer turns out to be a picture of increasing anxieties about how we are seen and what others think of us which has, in turn, produced a kind of defensive attempt to shore up our confidence in the face of those insecurities.”
― Richard G. Wilkinson, The Spirit Level: Why Equality is Better for Everyone

“نازلی! بهارخنده زد و ارغوان شکفت
در خانه، زیر پنجره گل داد یاس پیر
دست از گمان بدار!
با مرگ نحس پنجه میفکن!
بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار...
نازلی سخن نگفت،
سر افراز
دندان خشم بر جگر خسته بست رفت
***
نازلی ! سخن بگو!
مرغ سکوت، جوجه مرگی فجیع را
در آشیان به بیضه نشسته ست!

نازلی سخن نگفت
چو خورشید
از تیرگی بر آمد و در خون نشست و رفت
***
نازلی سخن نگفت
نازلی ستاره بود:
یک دم درین ظلام درخشید و جست و رفت
نازلی سخن نگفت
نازلی بنفشه بود:
گل داد و
مژده داد: زمستان شکست!
و
رفت...”
― احمد شاملو, هوای تازه

“If science could comprehend all phenomena so that eventually in a thoroughly rational society human beings became as predictable as cogs in a machine, then man, driven by this need to know and assert his freedom, would rise up and smash the machine.

What the reformers of the Enlightenment, dreaming of a perfect organization of society, had overlooked, Dostoevski saw all too plainly with the novelist's eye: namely, that as modern society becomes more organized and hence more bureaucratized it piles up at its joints petty figures like that of the Underground Man, who beneath their nondescript surface are monsters of frustration and resentment.”
― William Barrett