“خدایان سه حفه کثیف به برداشت‌کننده‌ها زده‌اند. در وهله اول آن‌ها دنیا را جایی که برداشت‌کنندگان فکر می‌کردند باید باشد نگذاشتند؛ یعنی در مرکز کائنات. آن‌ها از این کار متنفر بودند؛ اما به آن عادت کردند. حتی اگر محل زیست انسان در پشت کوه قاف قرار می‌گرفت، او باز هم می‌توانست باور کند که در داستان خلقت هنوز هم شخصیت اصلی است. حقه دوم خدایان از این هم بدتر بود. از آن‌جا که انسان نقطه اوج خلقت بود و همه موجودات دیگر برای او خلق شده بودند، خدایان باید در یک حرکت جداگانه و مخصوصِ آفرینشی، بقیه موجودات را با رفتاری مطابق با جایگاه و اهمیت انسان بیافرینند. در عوض، آن‌ها او را مانند کنه و ماهی از گل‌ولای معمولی پروراندند. برداشت‌کننده‌ها از شنیدن این حقیقت واقعاً متنفر بودند؛ ولی آن‌ها کم‌کم دارند خودشان را با این حقیقت وفق می‌دهند. هنوز هم سرنوشت الهی انسان این است که بر دنیا و حتی بر خود کائنات حکومت کند. اما آخرین حقه خدایان بدتر از همه بود. اگرچه برداشت‌کنندگان هنوز آن را نمی‌دانند؛ اما خدایان انسان را از قانونی که حاکم بر زندگی کرم‌ها و ساس‌ها و میگوها و خرگوش‌ها و حلزون‌ها و گوزن‌ها و شیرها و چترهای دریایی است، مستثنی نکردند. آن‌ها همان‌گونه که در رابطه با قانون جاذبه برای انسان استثنا قائل نشدند، در مورد یان قانون نیز این کار را نکردند و این تلخ‌ترین ضربه‌ای خواهد بود که برداشت‌کننده‌ها مجبور به تحمل آن هستند. آن‌ها می‌توانند خودشان را با حقه‌های دیگر خدایان وقف بدهند؛ ولی در مقابله با این حقه، هیچ کاری از انسان ساخته نیست.”