Μια κάποια Γαλάτεια Quotes

“Οι σκέψεις της επέστρεψαν, μπορούσε να τις μοιραστεί άραγε μαζί του, πώς όμως, δυσκολευόταν να τις εκφράσει λεκτικά, να αρθρώσει τις σωστές λέξεις, να τις βάλει στη σωστή σειρά, ειδικά στα γαλλικά, πώς το έλεγε η Λέσσινγκ, breakdown, η πλήρης θραυσματοποίηση του κόσμου που σε περιβάλλει, η πλήρης αποδόμηση της γλώσσας, γυμνή στέκομαι απέναντί σας, επειδή με προδώσατε, με παρατήσατε, δεν με υπακούσατε, μα είμαστε λέξεις, δεν υπακούμε σε κανένα δαιμόνιο, ανθρώπινο ή άλλου είδους, είστε σωκρατικές και μιλάτε για δαιμόνια κι εγώ τώρα σκέφτομαι σα να είμαι στίχος από την Αινειάδα, η γλώσσα μου δεν υπακούει στους τυπικούς-άτυπους κανόνες της νεοελληνικής λογοτεχνίας μα έρχεται από μακριά, έρχεται από ένα αθέατο παρελθόν, παρότι θεωρούμε πως το γνωρίζουμε και το μελετάμε με τόση επιμέλεια και επιμονή, εκείνο παραμένει αθέατο, κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά του, εμείς πασχίζουμε να τα ανακαλύψουμε, κυρίως τα λεκτικά, οι λέξεις είναι ένας θησαυρός που υπακούει στις μεταβολές του χρόνου, μεταλλάσσονται και μεταμορφώνονται ανάλογα την εποχή, την περιοχή, την οικογένεια, προσπαθώ να φανταστώ πώς με κάνουν να νιώθω οι λέξεις [...]”
― Κατερίνα Λάκκα, Μια κάποια Γαλάτεια

“τώρα το συνειδητοποιούσε, δεν την πείραζε η δική της προφορά, όπως δήλωνε τότε, ούτε το γεγονός ότι φοβόταν να συνεννοηθεί, όπως πίστευε παλιότερα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο θυρωρός τής έδειχνε, ξεκάθαρα, απερίφραστα, πως δεν τη σεβόταν επειδή ήταν γυναίκα και επειδή για εκείνον οι γυναίκες έπρεπε να μένουν κλεισμένες σε χαμηλοτάβανες κουζίνες, επιτελώντας το καθήκον που είχε επιβάλει στους ώμους τους η κοινωνία, να είσαι καλή κόρη, καλή μαθήτρια, καλή γκόμενα, καλή σύζυγος, να ακούς, να μην παραπονιέσαι, να δέχεσαι τα παράπονα των άλλων και να μην τα αφήνεις να σε επηρεάζουν, εσύ δεν δικαιούσαι να κουράζεσαι, να φοβάσαι, να πονάς ή να γκρινιάζεις, εσύ είσαι εδώ για να μείνεις έγκυος και να γεννήσεις παιδιά, αγόρια συγκεκριμένα, πώς τολμάς να έχεις μεγαλύτερες φιλοδοξίες απ’ το γάμο και την δημιουργία οικογένειας, ποιος σου είπε πως μπορείς να είσαι κάτι περισσότερο από απλά όμορφη, υπάρχεις εδώ για να σε ζωγραφίζουν, για να σε αγγίζουν, για να σε σπάνε, σαν να είσαι ένα άψυχο αντικείμενο, μία άσκηση σε ένα μάθημα της Καλών Τεχνών, μία κούκλα που ο καλλιτέχνης στρέφει κατά βούληση, τη βάζει να ακουμπήσει τις πατούσες της στο κεφάλι, τη βάζει να πέσει από έναν γκρεμό, τη βάζει να σπάσει σε χίλια κομμάτια, σαφώς δεν έχει καμία σημασία επειδή εσύ δεν έχεις καμία σημασία, δεν είσαι κάτι παραπάνω απ’ αυτό, είσαι ένα μοντέλο, δεν έχεις συνείδηση της κατάστασής σου, ο ρόλος σου είναι να υπακούς σε οτιδήποτε η ιδιοφυΐα του καλλιτέχνη επιθυμεί να γεννήσει, να στέκεσαι ακίνητη, ανέκφραστη, κι ας πιάνονται τα άκρα σου, κι ας θέλεις να ξύσεις τη μύτη σου, δεν έχει σημασία, πώς τολμάς να ξύνεσαι, πώς τολμάς να πιάνεσαι, πώς τολμάς να πονάς, το μόνο που είσαι είναι ένα καλούπι από γύψο και τίποτα παραπάνω [...]”
― Κατερίνα Λάκκα, Μια κάποια Γαλάτεια

“Η Θαλασσινή μιλάει για ζητήματα φύλου, η Θαλασσινή ενδιαφέρεται για την κοινωνική κατασκευή του φύλου, η Θαλασσινή υπερασπίζεται την ελευθερία έκφρασης σεξουαλικότητας και αυτοπροσδιορισμού, η Θαλασσινή τρέχει σε πορείες, η Θαλασσινή χαρακτηρίζει τις παρέες της Γαλάτειας «ομοφοβικές», τον κολλητό της από τη σχολή, το Δομήνικο, «μισογύνη», η Θαλασσινή ουρλιάζει στη μητέρα τους πως δεν έχει ιδέα και διδάσκει σε παιδιά δημοτικού μαλακίες, η Θαλασσινή πληκτρολογεί μανιασμένα, θυμωμένη, η Θαλασσινή θέλει να βάλει φωτιά στα γραφεία της Χρυσής Αυγής της γειτονιάς τους, η Θαλασσινή φτιάχνει κάτι στο μπάνιο όταν λείπουν οι γονείς, μυρίζει έντονα, προκαλεί βήχα, τι είδους αλχημείες είναι αυτές, αραδιάζει τα υλικά της, έχει αγοράσει κάτι από το φαρμακείο, ανακατεύει, σουρώνει, περιμένει, η Γαλάτεια στάθηκε στην πόρτα και την κοίταξε προβληματισμένη, «Τι είναι αυτό;», «Σπρέι πιπεριού», «Πας καλά; Αυτό είναι παράνομο!», «Ενώ το να σε βιάζουν ή να σε σπάνε στο ξύλο μέρα μεσημέρι, την ώρα που γυρνάς στο σπίτι σου, είναι απολύτως νόμιμο», «Υπερβάλλεις», «Καθόλου», «Κανένας δεν σε βιάζει μέρα-μεσημέρι, Θαλ, είσαι σοβαρή;», «Ασφαλώς. Όπως είναι ευρέως γνωστό, όλοι οι βιασμοί λαμβάνουν χώρα απαραιτήτως βράδυ, σε σκοτεινά σοκάκια, από ψυχανώμαλους. Έτσι δεν είναι;», «Μη με ειρωνεύεσαι», «Δεν είναι έτσι. Αυτό μας έμαθαν αλλά δεν είναι έτσι», «Και πώς είναι;», η Θαλασσινή ψέκασε με το σπρέι πιπεριού στον καθρέφτη του μπάνιου, έγινε κόκκινος, «Έτσι είναι», απάντησε [...]”
― Κατερίνα Λάκκα, Μια κάποια Γαλάτεια