Μια κάποια Γαλάτεια

by Κατερίνα Λάκκα

Εμένα η μόνη πρόθεση που με ενδιαφέρει είναι αυτή του μοντέλου, όχι του δημιουργού, εγώ θέλω το μοντέλο να ξεπεράσει τον δημιουργό του, να αποκτήσει πνοή και συνείδηση, σε αντίθεση με όσα λέει ο Οβίδιος, να μη μείνει υποταγμένη στον δημιουργό της, στον Πυγμαλίωνα, αλλά να τον διαολοστείλει, να τον αποδομήσει, να τον αφήσει και να διεκδικήσει την ελευθερία της.
Τέλη Αυγούστου 2015. Στον απόηχο του δημοψηφίσματος, η Γαλάτεια επιστρέφει στην επαρχιακή γαλλική πόλη όπου σπουδάζει. Πίσω στη Θεσσαλονίκη, η δίδυμη αδερφή της ζει αμφισβητώντας τα όρια του κόσμου που τις περιβάλλει. Καθώς η Γαλάτεια συνειδητοποιεί πως το αγόρι της την άφησε, καλείται να κάνει τις δικές της επιλογές, μακριά από τη σκιά της αδερφής της. Πριν μετακομίσει θα γνωρίσει έναν ζωγράφο και θα αρχίσει να ποζάρει για εκείνον. Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν η Γαλάτεια, αναγνώστρια της Ντόρις Λέσσινγκ και της Έλσα Μοράντε, αποφασίζει να διηγηθεί η ίδια την ιστορία της, να μετατραπεί από μοντέλο σε δημιουργό και να κυνηγήσει το δικό της προσωπικό ιδανικό, αμφισβητώντας το δικαίωμα του Πυγμαλίωνα να την «πλάσει»;
Μια αφήγηση ώριμη και απολαυστική, που ακροβατεί μεταξύ λογοτεχνίας και πραγματικότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

304 pages, Paperback

First published June 1, 2021

About the author

Η Κατερίνα Λάκκα γεννήθηκε το 1992 στην Κοζάνη. Έχει γράψει το μυθιστόρημα Μια κάποια Γαλάτεια (Εστία, 2021).

*

Katerina Lakka (b. Kozani, Greece 1992) is the author of Someone Named Galatea (Hestia Publishers, 2021).

Reviews

[Leda · Rating 5 out of 5]

Ελάχιστ@ σύγχρον@ συγγραφείς τολμούν να γράψουν, να κρίνουν και να αποδομήσουν τις κοινωνικές συνθήκες που μας περιβάλλουν και μας καθιστούν αμέτοχ@. Το βιβλίο πραγματεύεται πολλά δίπολα (αναφορικά: πολιτική ενεργητικότητα/παθητικότητα, φωνή/σιγή, του να πλάθεις και να πλάθεσαι..) και όλα περιστρέφονται γύρω από το δίπολο των δίδυμων αδερφών Γαλ-Θαλ. Το ψυχογράφημα των χαρακτήρων είναι διορατικό και λειτουργεί σαν καθρέφτης για την πολυπλευρικότητα των ανθρωπίνων μεριών. Ο σκοπός δεν είναι η αλλαγή, αλλά η εξέλιξη, και όχι ο ανταγωνισμός, αλλά η αλληλεγγύη. Αυτό ακριβώς μαθαίνει η Γαλάτεια πρωταρχικά από τον δεσμό με την αδερφή της και στη συνέχεια από τα βιώματα της. Μαθαίνει πως να μάθει τον εαυτό της μόνη της- μα πάντοτε με την υποστήριξη άλλων (γυναικών). Και καταφέρνει στο τέλος να υποστηρίξει η ίδια τον εαυτό της και να αναθεωρήσει τα μέχρι τότε πιστεύω της. Είναι ένα βιβλίο φεμινιστικό, διδακτικό, πολιτικό, ειλικρινές με έναν λόγο εύγλωττο και διατηρώντας ένα βαθύ γλωσσικό και μορφωτικό υπόβαθρο με πολλές μουσικές και λογοτεχνικές αναφορές. Ειδικά το τέλος, ωμά και ρεαλιστικά γραμμένο, σε ανατριχιάζει και καθηλώνει μέχρι να ολοκληρωθεί η ιστορία και να επιτευχθεί η κάθαρσις. Μία ελπίδα για την σύγχρονη Ελλάδα, κυρίως Ελληνίδα, που μιλάει για φεμινισμό και ισότητα χωρίς να υψώνει το ανάστημα, χωρίς να Δημιουργεί, χωρίς να Μιλά. Συνεχίζει και περιμένει και περιμένει και περιμένει να την πλάσουν. Σε έναν κόσμο γυναικοκτονιών, ανισοτήτων και βαθιάς πολιτικής και δημοκρατικής παραίτησης, οφείλουμε πρώτα να καταστρέψουμε για να δημιουργήσουμε εκ νέου. Μπράβο Κατερίνα!

[Spyros Merkouris · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικά καλογραμμένο, συναρπαστική πλοκή, με πολιτικά μηνύματα που αξίζουν να μεταδοθούν! Διαβάστε το!