“Οι σκέψεις της επέστρεψαν, μπορούσε να τις μοιραστεί άραγε μαζί του, πώς όμως, δυσκολευόταν να τις εκφράσει λεκτικά, να αρθρώσει τις σωστές λέξεις, να τις βάλει στη σωστή σειρά, ειδικά στα γαλλικά, πώς το έλεγε η Λέσσινγκ, breakdown, η πλήρης θραυσματοποίηση του κόσμου που σε περιβάλλει, η πλήρης αποδόμηση της γλώσσας, γυμνή στέκομαι απέναντί σας, επειδή με προδώσατε, με παρατήσατε, δεν με υπακούσατε, μα είμαστε λέξεις, δεν υπακούμε σε κανένα δαιμόνιο, ανθρώπινο ή άλλου είδους, είστε σωκρατικές και μιλάτε για δαιμόνια κι εγώ τώρα σκέφτομαι σα να είμαι στίχος από την Αινειάδα, η γλώσσα μου δεν υπακούει στους τυπικούς-άτυπους κανόνες της νεοελληνικής λογοτεχνίας μα έρχεται από μακριά, έρχεται από ένα αθέατο παρελθόν, παρότι θεωρούμε πως το γνωρίζουμε και το μελετάμε με τόση επιμέλεια και επιμονή, εκείνο παραμένει αθέατο, κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά του, εμείς πασχίζουμε να τα ανακαλύψουμε, κυρίως τα λεκτικά, οι λέξεις είναι ένας θησαυρός που υπακούει στις μεταβολές του χρόνου, μεταλλάσσονται και μεταμορφώνονται ανάλογα την εποχή, την περιοχή, την οικογένεια, προσπαθώ να φανταστώ πώς με κάνουν να νιώθω οι λέξεις [...]”