Au péril de la mer Quotes

“Պարսպին հենված՝ տեսնում են ներքևում վանականներին։ Այս հին քարերի մեջ ապրեպլով՝ նրանք նմանվել են դրանց, մեծ մասի ձեռքերը չոր են, աչքերը՝ սառը, մաշկն էլ գորշ է։ Դարերի ընթացքում վանքը ապաստան է տվել մայրցամաքի ամենակարևոր գրադարաններից մեկին և ձեռագրատանը, որտեղ թարգմանում էին հունարենից և արաբերենից, բայց այսօր այն ընդամենը իր ստվերն է։ Հենց Ռոբերն է եկել այդ տխուր եզրակացության։ Կորել է գիտելիքը, սերը աշխատանքի ու գրքի հանդեպ. գուցե հակառա՞կ կարգով՝ նախ դադարեցին սիրել գիրքը, հետո աշխատանքը այլևս ոչ ոքի չէր հետաքրքրում, և գիտելիքն անհետացավ։ Արտագրողները հապճեպորեն հանձնում էին անշնորք կատարված աշխատանքը, ասես տրտում պարտականություն էին կատարում։
Եվ գրքերը դադարեցին գանձ լինելուց։”
― Dominique Fortier, The Island of Books

“Plus que des maisons de pierre et de bois, nous habitons d'abord des cabanes de mots, tremblantes et pleines de jours. On dit "je t'aime" pour se réchauffer; on dit "orange", et l'on sent ses doigts; on dit "il pleut" pour le plaisir de rester à l'intérieur, pelotonné près de la lumière du mot "livre". ("Livre", qui vient de "liber" : la partie vivante de l'écorce d'un arbre, mais aussi "liberté".)”
― Dominique Fortier, The Island of Books

“Щодня слова тонуть у дощі, сльозах, чаї, історії змішуються, минуле й теперішнє переплітаються...”
― Доминик Фортје, The Island of Books

“Іноді зовсім не обов'язково вірити, досить просто прямувати вперед.”
― Доминик Фортје, The Island of Books

“Le savoir s'est peut-être perdu, l'amour du travail, celui des livres – peut-être à rebours : d'abord on avait cessé d'aimer les livres, puis le travail n'avait plus vraiment intéressé personne, et le savoir avait disparu.”
― Dominique Fortier, Au péril de la mer

“- Գրափետուրը թրջելուց և ծայրը մագաղաթին դնելուց հետո է երևում թանաքում պարունակվող կարմիրը, զմրուխտագույնը կամ կամպույտը, որոնք անտեսանելի են իրենց խավարում. ասես Արարիչը սկզբնական գիշերից դուրս է բերում լույսը,- բացատրեց Ռոբերը։
Ես չկարողացա զսպել ժպիտս՝ լսելով այդ արտահայտությունը։ Իրոք պետք է վանական լինել, որպեսզի Աստված գտնել թանաքամանում։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“... գիրքը ինքը ապացույց է, որ մաթեմատիկան, իմաստասիրությունը, նույիսկ հավատքը,- սա ասելիս՝ նա խաչակնքվեց, ինչը հաճախ չէր անում, և դա նույիսկ ինձ ապշեցրեց,- բավական չեն մարդուն։
Նա իրավացի էր, բայց եթե անգամ կյանքս կախված լիներ դրանից, ես չէի կռահի, թե ինչ է պակասում ցուցակից, որտեղ նշված էին օգտակարը, ճշմարիտը և աստվածայինը։ Բայց այդ պահին Ռոբերը շշնջաց.
- Մեզ բնավ բավարար չէ սովորել, իմանալ, հավատալ։ Մենք պետք է նաև հորինենք։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“Թեև ծովափսե վաճառող շատ խանութներ կան և հաճախ՝ ավելի հեռու տեղերում, ուխտավորները պետք է իրենք հավաքեն խեցիները. ծովափսեն ուխտավորի ճամփորդության խորհրդանշանն է և ապացույցը։ Տեղ հասնելուց հետո լքելով Սան Միշելը՝ նա տանում է իր հետ. ձևավոր կտրված կրաքարի մի կտոր՝ յոդի հոտով փոքրիկ տաճար, որտեղ լսվում է ծովի խշշոցը։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“Ռոբերը դանդաղեցրեց քայլերը և նույպես նայեց ժայռին, որը դառնում էր եկեղեցի, որպեսզի բարձրանա երկինք։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը

“... ես այլևս չէի նայում որմնանեցուկներին կանգնած վիթխարի քարաշեն կառույցին. դիտում էի դրա դողացող արտացոլքը ծովածոցի ջրին։ Այդ ցնցող վեհությունից ջախջախված՝ պատսպարվել էի վանքում, որը արևն էր նկարել ավազին։ Գերադասում էի պատկերը իր բնորդից, ստվերը՝ քարից։”
― Dominique Fortier, Ծովից վտանգվածը