“Պարսպին հենված՝ տեսնում են ներքևում վանականներին։ Այս հին քարերի մեջ ապրեպլով՝ նրանք նմանվել են դրանց, մեծ մասի ձեռքերը չոր են, աչքերը՝ սառը, մաշկն էլ գորշ է։ Դարերի ընթացքում վանքը ապաստան է տվել մայրցամաքի ամենակարևոր գրադարաններից մեկին և ձեռագրատանը, որտեղ թարգմանում էին հունարենից և արաբերենից, բայց այսօր այն ընդամենը իր ստվերն է։ Հենց Ռոբերն է եկել այդ տխուր եզրակացության։ Կորել է գիտելիքը, սերը աշխատանքի ու գրքի հանդեպ. գուցե հակառա՞կ կարգով՝ նախ դադարեցին սիրել գիրքը, հետո աշխատանքը այլևս ոչ ոքի չէր հետաքրքրում, և գիտելիքն անհետացավ։ Արտագրողները հապճեպորեն հանձնում էին անշնորք կատարված աշխատանքը, ասես տրտում պարտականություն էին կատարում։
Եվ գրքերը դադարեցին գանձ լինելուց։”