ბოლო ზარი Quotes

“ნუ დამეკარგებით, გამოჩნდით, რა!” – ყველა ერთსა და იმავე სიტყვებს ამბობდა, თუმცა ვინც ამას ამბობდა, ზუსტად იცოდა, რომ მისი კლასელი არც დარეკავდა და არც გამოჩნდებოდა, ათასში ერთხელ თუ შეხვდებოდა სადმე, ან ათი წლის მერე, კვლავ წვეულებაზე.”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი

“დაიწყებოდა ახალი დღე.
ძველი იქნებოდა მხოლოდ შეკითხვა – ქართველთა მტანჯველი, შხამიანი შეკითხვა:
– ამ საღამოს, რა ვქნათ?”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი

“აკი აწ უკვე კლასიკად ქცეულ ქართულ ფილმებშიც ასე არ არის? განათლებულ, ყოვლად წესიერ, ცხვირზე სათვალედაკოსებულ, ვიოლინოთი ხელდამშვენებულ ყმაწვილს, ტრადიციულად, შეზღუდულ, მშიშარა და ოდნავ, როგორც იტყვიან, მოდებილო ადამიანად წარმოაჩენდნენ, ქუჩაში მოხეტიალე, დედისერთა, ძმაბიჭებთან ერთად მომლხენი ჯეელი კი საბოლოოდ რაიმე გმირობასაც ჩაიდენდა, თავისი სიმამაცით გაითქვამდა სახელს და უკვე ასაკში, თითით საჩვენებელ, საპატიო ქალაქელადაც იქცეოდა. აქედან დასკვნა: ვისაც სათვალე უკეთია – იდიოტია, ხოლო გმირთა გმირია ის, ვისაც ქუჩაში აუდგამს ფეხი.”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი

“დამტვრეულ და დაჟანგულ საქანელებზე სასოწარკვეთილი ბალღები ცდილობენ მოლხენას, დედები კი შიშის კანკალით ელიან თავიანთი ვაჟების მეთხუთმეტე დაბადების დღეს – თხუთმეტი წლიდან ხომ სადარბაზოსთან ჩაკუზვის, ფურთხის გუბეთა დაყენების, ცხვირთა ქექვის, შავი ქუდის ნიკაპამდე ჩამოფხატების, ხმაში ხრინწისა და მგლების ხროვასავით, ძმაკაცებთან ერთად, ეზო-ეზო სუნსულის დრო დგება…”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი