“აკი აწ უკვე კლასიკად ქცეულ ქართულ ფილმებშიც ასე არ არის? განათლებულ, ყოვლად წესიერ, ცხვირზე სათვალედაკოსებულ, ვიოლინოთი ხელდამშვენებულ ყმაწვილს, ტრადიციულად, შეზღუდულ, მშიშარა და ოდნავ, როგორც იტყვიან, მოდებილო ადამიანად წარმოაჩენდნენ, ქუჩაში მოხეტიალე, დედისერთა, ძმაბიჭებთან ერთად მომლხენი ჯეელი კი საბოლოოდ რაიმე გმირობასაც ჩაიდენდა, თავისი სიმამაცით გაითქვამდა სახელს და უკვე ასაკში, თითით საჩვენებელ, საპატიო ქალაქელადაც იქცეოდა. აქედან დასკვნა: ვისაც სათვალე უკეთია – იდიოტია, ხოლო გმირთა გმირია ის, ვისაც ქუჩაში აუდგამს ფეხი.”