“დამტვრეულ და დაჟანგულ საქანელებზე სასოწარკვეთილი ბალღები ცდილობენ მოლხენას, დედები კი შიშის კანკალით ელიან თავიანთი ვაჟების მეთხუთმეტე დაბადების დღეს – თხუთმეტი წლიდან ხომ სადარბაზოსთან ჩაკუზვის, ფურთხის გუბეთა დაყენების, ცხვირთა ქექვის, შავი ქუდის ნიკაპამდე ჩამოფხატების, ხმაში ხრინწისა და მგლების ხროვასავით, ძმაკაცებთან ერთად, ეზო-ეზო სუნსულის დრო დგება…”