“ნუ დამეკარგებით, გამოჩნდით, რა!” – ყველა ერთსა და იმავე სიტყვებს ამბობდა, თუმცა ვინც ამას ამბობდა, ზუსტად იცოდა, რომ მისი კლასელი არც დარეკავდა და არც გამოჩნდებოდა, ათასში ერთხელ თუ შეხვდებოდა სადმე, ან ათი წლის მერე, კვლავ წვეულებაზე.”