Status Updates From The Divan

هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت داد
که بِدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند
این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد
اجرِ صبریست کز آن شاخِ نباتم دادند
همّتِ حافظ و انفاسِ سحرخیزان بود
که ز بندِ غمِ ایّام نجاتم دادند

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغز اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
منو ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

پیرِ میخانه چه خوش گفت به دُردی کشِ خویش
که مگو حالِ دلِ سوخته با خامی چند
حافظ از شوقِ رخِ مهر فروغِ تو بسوخت
کامگارا نظری کن سویِ ناکامی چند

برگشتم باز به خواندن حافظ.
-
صفحه رو که باز کردم، این شعر اومد:

رسید مژده که ایامِ غم نخواهد ماند
چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند.

به امید بهترین ها برای ۲۰۲۳.

اگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگر

چگونه کَشتی از این وَرطِه‌ی بلا ببرد
‌
به مستی فروکشد لنگر‌
فروکشد لنگر
چقدر تسلط به ساحت معنی و کلمه آخه؟

به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی
شد که بازآید و جاوید گرفتار بماند

نه هرکه چهره برافروخت دلبری داند…

ز کوی‌ِ ميكده دوشش بدوش ميبردند
امامِ شهر كه سجّاده ميكشيد بدوش

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند
مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند
طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زند
زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند
خواهی که برنخیزدت از دیده رودِ خون
دل در وفای صحبت رود کَسان مَبَند
…
سخته برام این روزا حافظ بخونم.

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد
برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز
که سلیمان گل از بادِ هوا بازآمد
عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان می‌شنوم
شادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد
…

امیدوارم💚🤍❤️

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند
چون بخلوت میروند، آن کار دیگر میکنند
مشکلی دارم، ز دانشمندِ مجلس بازپرس
توبه فرمايان چرا خود توبه كمتر ميكنند؟

رسيد مژده كه ايّامِ غم نخواهد ماند
چنان نماند چنين نيز هم نخواهد ماند

از هر طرفی که گوش کردم
آوازِ سؤالِ حیرت آمد
شد مُنهَزِم از کمالِ عزت
آن را که جلالِ حیرت آمد
سر تا قدمِ وجودِ حافظ
در عشق، نهالِ حیرت آمد

نفسِ بادِ صبا مشك فشان خواهد شد
عالمِ پير دگر باره جوان خواهد شد
ارغوان جام عقيقى بسمن خواهد داد
چشمِ نرگس بشقايق نگران خواهد شد

دوش از جنابِ آصف پیکِ بشارت آمد
کز حضرتِ سلیمان عشرت اشارت آمد
خاکِ وجود ما را از آبِ دیده گِل کن
ویرانسرایِ دل را گاهِ عمارت آمد
این شرحِ بی‌نهایت کز زلفِ یار گفتند
حرفیست از هزاران کاندر عبارت آمد

گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد
بسوختیم در این آرزویِ خام و نشد
به لابه گفت شبی میرِ مجلسِ تو شوم
شدم به رغبتِ خویشش کمین غلام و نشد…


حال و هوای این روزا…

منزلِ حافظ کنون بارگهِ پادشاست
دل بَرِ دلدار رفت جان بَرِ جانانه شد

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟
…
!حافظ اسرارِ الهی کَس نمی‌داند، خموش
از که می‌پرسی که دورِ روزگاران را چه شد؟