Status Updates From The Divan

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد
برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز
که سلیمان گل از بادِ هوا بازآمد
عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان می‌شنوم
شادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد
…

امیدوارم💚🤍❤️

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند
چون بخلوت میروند، آن کار دیگر میکنند
مشکلی دارم، ز دانشمندِ مجلس بازپرس
توبه فرمايان چرا خود توبه كمتر ميكنند؟

رسيد مژده كه ايّامِ غم نخواهد ماند
چنان نماند چنين نيز هم نخواهد ماند

از هر طرفی که گوش کردم
آوازِ سؤالِ حیرت آمد
شد مُنهَزِم از کمالِ عزت
آن را که جلالِ حیرت آمد
سر تا قدمِ وجودِ حافظ
در عشق، نهالِ حیرت آمد

نفسِ بادِ صبا مشك فشان خواهد شد
عالمِ پير دگر باره جوان خواهد شد
ارغوان جام عقيقى بسمن خواهد داد
چشمِ نرگس بشقايق نگران خواهد شد

دوش از جنابِ آصف پیکِ بشارت آمد
کز حضرتِ سلیمان عشرت اشارت آمد
خاکِ وجود ما را از آبِ دیده گِل کن
ویرانسرایِ دل را گاهِ عمارت آمد
این شرحِ بی‌نهایت کز زلفِ یار گفتند
حرفیست از هزاران کاندر عبارت آمد

گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد
بسوختیم در این آرزویِ خام و نشد
به لابه گفت شبی میرِ مجلسِ تو شوم
شدم به رغبتِ خویشش کمین غلام و نشد…


حال و هوای این روزا…

منزلِ حافظ کنون بارگهِ پادشاست
دل بَرِ دلدار رفت جان بَرِ جانانه شد

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟
…
!حافظ اسرارِ الهی کَس نمی‌داند، خموش
از که می‌پرسی که دورِ روزگاران را چه شد؟

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟
…
!حافظ اسرارِ الهی کَس نمی‌داند، خموش
از که می‌پرسی که دورِ روزگاران را چه شد؟

فقط تونستم ١ صفحه بخونم! ديگه حتى دل و دماغ خوندن خافظ هم نيست.
اميد كه ايرانمون رنگ شادى رو ببينه و اين روزاى سياه تموم شه :)

سال ها دل طلبِ جامِ جم از ما ميكرد
و آنچه خود داشت ز بيگانه تمنّا ميكرد

اى دل طريقِ رندى از محتسب بياموز
مستست و در حقِ او كس اين گمان ندارد
اى دل، آئين حيله گرى را از نهى كننده منكرات فراگير كه خود باده نوشيده است و هيچكس ظن نمى‌برد که او می‌خواره است اما خود ،دیگران را از نوشیدن می منع می کند.

ولى حافظ زيباترين روش هاى مخ زنى رو بهمون ياد داده :))) ميفرمايند:
قدّ همه دلبران عالم
پيشِ الفِ قدت چو نون باد
يعنى قامت همه دلربايان جهان در برابر بالاى راست الف سان تو مانند حرف ((ن)) خميده باد.

ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد
دل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد
نگارِ من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
به غمزه مسئله‌آموزِ صد مُدَرِّس شد
به بویِ او دلِ بیمارِ عاشقان چو صبا
فدایِ عارضِ نسرین و چشمِ نرگس شد

ای آنکه بتقریر و بیان دم‌زنی از عشق
ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

معنی بیت: اگر میخواهی معنی عشق را با سخن و دلیل اثبات کنی، تو شایسته‌ی خطاب و گفتگو با ما نباشی. به خیر و خوشی از بر ما دور شو، زیرا که عشق حال است و بقال در نیاید.

روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد
زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد
آن همه ناز و تَنَعُّم که خزان می‌فرمود
عاقبت در قدمِ بادِ بهار آخر شد
شُکرِ ایزد که به اقبالِ کُلَه گوشهٔ گُل
نخوتِ بادِ دی و شوکتِ خار آخر شد

عيبِ رندان مكن، اى زاهدِ پاكيزه سرشت
كه گناهِ دگران بر تو نخواهند نوشت
من اگر نيكم و گر بد، تو برو خود را باش
هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد
رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت
مگر آهِ سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد؟
مرا روز ازل کاری به جز رندی نفرمودند
هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

ميلِ من سوىِ وصال و قصدِ او سوىِ فراق
تركِ كامِ خود گرفتم تا برآيد كامِ دوست

نفسِ بادِ صبا مُشک فشان خواهد شد
عالَمِ پیر دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد
چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تَطاول که کشید از غمِ هجران بلبل
تا سراپردهٔ گل نعره زنان خواهد شد

میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز
و آنکس که چو ما نیست درین شهر کدامست؟

با محتسبم عیب مگوئید که او نیز
پیوسته چو ما در طلبِ عيشِ مدام است

با یارِ شکرلبِ گل اندام
بی بوس و کنار خوش نباشد
هر نقش که دستِ عقل بندد
جز نقشِ نگار خوش نباشد
جان نقدِ مُحَقَّر است حافظ
از بهرِ نثار خوش نباشد

زمان خوشدلی دریاب و در یاب
که دایم در صدف گوهر نباشد
غنیمت دان و می خور در گلستان
که گل تا هفته دیگر نباشد
ایا پرلعل کرده جام زرین
ببخشا بر کسی کش زر نباشد

کِی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد
از لعلِ تو گر یابم انگشتریِ زنهار
صد مُلکِ سلیمانم در زیرِ نگین باشد
غمناک نباید بود از طعنِ حسود ای دل
شاید که چو وابینی خیرِ تو در این باشد

حديث از مطرب و مى گو و رازِ دهر كمتر جو
كه كس نگشود و نگشايد بحكمت اين معمّا را

خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد
نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد
من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم
که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد
روا مدار خدایا که در حریمِ وصال
رقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد