Νατάσσα

“But what are a hundred million deaths? When one has served in a war, one hardly knows what a dead man is, after a while. And since a dead man has no substance unless one has actually seen him dead, a hundred million corpses broadcast through history are no more than a puff of smoke in the imagination.”
― Albert Camus, The Plague

“Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμιάς θρησκείας. ... Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων, εστεμμένων και τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτών, γαλονάδων και ρασοφόρων.”
― Άρης Αλεξάνδρου

“Οι αρνητές του χρόνου λένε: τα σαράντα δεν είναι τίποτα, στα πενήντα είσαι στο άνθος της ηλικίας σου, τα εξήντα είναι σήμερα σαν τα παλιά σαράντα, και πάει λέγοντας. Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι υπάρχει ο αντικειμενικός χρόνος, υπάρχει όμως και ο υποκειμενικός, αυτός που τον φοράς στη μέσα μεριά του καρπού σου, εκεί που χτυπάει ο σφυγμός. Κι αυτός ο προσωπικός χρόνος, που είναι ο αληθινός, μετριέται στη σχέση που έχεις με τη μνήμη. Έτσι, όταν συνέβη αυτό το παράδοξο γεγονός –όταν μου ήρθαν ξαφνικά οι καινούργιες αναμνήσεις– ήταν σαν να είχε αντιστραφεί εκείνη τη στιγμή ο χρόνος. Σαν να έρεε εκείνη τη στιγμή ο ποταμός προς την πηγή του.
[«Ένα κάποιο τέλος», μτφρ: Θωμάς Σκάσσης, σ. 173, Μεταίχμιο 2011]”
― Julian Barnes, The Sense of an Ending

“Αγαπητοί νοικοκύρηδες που κατοικείται τώρα το σπίτι μου, κακία δεν σας κρατώ, έτσι το θέλησε η μοίρα, ας γίνει το θέλημά της.......................................................................
Να το αγαπήσετε, γιατί κι εγώ το αγάπησα.
Να το προσέχετε. Κι όταν γυρίσω με το καλό, σαν οδοιπόρος κουρασμένος από τον δρόμο της προσφυγιάς, κι όταν καθίσω στην παραστιά του να ξαποστάσω, θέλω να βρω το χαμογέλιο σας στοιχειωμένο στους τοίχους, στις πόρτες, στα παραθύρια. Ευτυχισμένα είναι τα σπίτια που τα κατοικούν ευτυχισμένοι άνθρωποι.
Άλλο τίποτα δε σας ζητώ. Να το προσέχετε. Να ζήσετε καλά όσο σας μέλλεται να μείνετε στον τόπο μου, κι όταν επιστρέψω να το βρω όπως σας το παραδίδω κι εγώ. Καλοκαρδισμένο.”
― Νίκος Ψιλάκης, Πολυφίλητη