اتیه

“همدردِ من! عزیزِ من! ای مرد بینوا!
آخر تو نیز زنده ای ، این خواب جهل چیست؟
مرد نبرد باش که در این کهن سرا
کاری محال در برِ مردِ نبرد نیست
زنهار ، خواب غفلت و بیچارگی بس است
هنگام کوشش است اگر چشم وا کنی
تا کی به انتظار قیامت توان نشست؟
برخیز تا هزار قیامت به پا کنی!!!”
― مهدی اخوان ثالث, زمستان

“پس چه باید بکنم
من که در لخت‌ترین موسم بی‌چهچه سال
تشنه‌ی زمزمه‌ام؟”
― سهراب سپهری, The Expanse of Green: Poems of Sohrab Sepehry (UNESCO COLLECTION OF REPRESENTATIVE WORKS: PERSIAN HERITAGE SERIES)

“من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد...”
― سهراب سپهری

“شاعر کیست؟ انسانی اندوهگین که غم ژرفش را در قلب نهان می دارد، اما لب هایش چنان حالتی یافته اند که وقتی آه می کشد و ناله بر می آورد، از بین دو لب نغمه ای دلنشین به گوش می رسد.

مردمی که در اطراف او جمع شده اند، می گویند: «باز هم بخوان،» که معنایش آن است که: «باشد که باز دردها روحت را شکنجه دهند، تا ما با نغمه ی ناله هایت به وجد آییم.»”
― Søren Kierkegaard, Either/Or: A Fragment of Life