حسن صنوبری

“زمانه قرعۀ نو می‌زند به نام شما
خوشا شما که جهان می‌رود به کام شما

درین هوا چه نفس‌ها پر آتش است و خوش است
که بوی عود دل ماست در مشام شما

تنور سینۀ سوزان ما به یاد آرید
کز آتش دل ما پخته گشت خام شما

فروغ گوهری از گنج خانۀ دل ماست
چراغ صبح که برمی‌دمد ز بام شما

ز صدق آینه کردار صبح‌خیزان بود
که نقش طلعت خورشید یافت شام شما

زمان به دست شما می‌دهد زمام مراد
از آن که هست به دست خرد زمام شما

همای اوج سعادت که می‌گریخت ز خاک
شد از امان زمین دانه‌چین دام شما

به زیر ران طلب زین کنید اسب مراد
که چون سمند زمین شد سپهر رام شما

به شعر سایه در آن بزمگاه آزادی
طرب کنید که پر نوش باد جام شما”
― هوشنگ ابتهاج, سیاه‌ مشق

“فردوسی از پس حمله اعراب و عوض شدن دور زمان ، می نشیند و با چه حوصله ای چه عظمتی را از غارت و فراموشی حفظ می کند، عظمتی را که متن اساطیر است و سازندۀ تاریخ است . عین کاری که جلال الدین رومی کرد در بحبوحۀ حملۀ مغول . و ببینیم آیا روشنفکر امروزی جرأت و لیاقت این را دارد که بنشیند و در مقابل هجوم غرب که قدم اوّل غارتش ، بی ارزش ساختن همه ملاک های ارزش سنّتی است چیزی را حفظ کند؟ یا چیزی به جای آنها بگذارد؟



جلال آل احمد، از کتاب در خدمت و خیانت روشنفکران”
― جلال آل احمد (Jalal Al-e-Ahmad)

“آه، ای آزادی
دیرگاهی‌ست که از اندونزی تا شیلی
خاک این دشت جگر سوخته با خون تو می‌آمیزد.
دیرگاهی‌ست که از پیکر مجروح فلسطین شب و روز
خون فرو می‌ریزد.
و هنوز از لبنان
دود بر می‌خیزد.”
― هوشنگ ابتهاج, راهی و آهی

“مَن اَحَبَّنا
فَلْیُعِدَّ لِلبلاءِ جِلباباً
.
هرکه ما را دوست دارد
باید ردایی برای بلا مهیا کند”
― علي بن أبي طالب, غرر الحكم ودرر الكلم