Vamos Comprar um Poeta Quotes

“As rugas são as cicatrizes das emoções que vamos tendo na vida.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“التجاعيد هي ندوب العواطف التي تجتاحنا في الحياة”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“عليّ أن أقطع أميالا لأنام”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“كيف للبحر الكبير جداً أن تحويه نافذة صغيرة جداً؟”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“Tenho milhas a percorrer antes de dormir.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“É na inutilidade que está o altruísmo e aquilo que o ser humano considera naturalmente mais nobre.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“Um poeta é como quem sai do banho e passa a mão pelo espelho embaciado para descobrir o seu próprio rosto.
Era isto que ele me dizia. Eu limpava os espelhos na esperança de me sentir assim, tentava desembaciar a vida, como o poeta dizia que tínhamos de fazer, passar a mão pela realidade até vermos um sorriso. Sei que é um trabalho árduo, há demasiado vapor a tornar a vida pouco nítida, desfocada. Mas vou insistir.”
― Afonso Cruz, هيا نشتر شاعرًا

“إنّ أبيات الشعر تحرّر الأشياء. وإنّنا حينما ندرك شاعرية الحَجَر فإننا نحرّره من "تحجّره" ننقذ كل شيء بالجمال. ننقذ كل شيء بالشعر. ننظر إلى جذع ميّت فنبعث فيه الحياة.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“O que é que este poeta faz?
Poemas, respondi eu.
Para que servem?
Para muitas coisas. Há poemas que servem para ver o mar.”
― Afonso Cruz, هيا نشتر شاعرًا

“Debaixo da cama, escondem-se versos, disse ele.
Não são monstros?
Alguns versos são.”
― Afonso Cruz, هيا نشتر شاعرًا

“Por acaso, o poeta acha que vegetais e frutas são o mais importante da pirâmide das necessidades?
Evidentemente que não.
É o que, então?
É a liberdade.”
― Afonso Cruz, هيا نشتر شاعرًا

“إنّ القصائد في كل مكان، وفي أغلب الأحيان تفضّل الاختباء في الأماكن الأكثر بساطة”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“OH, ZAR SAM BOLESNA?

Navečer sam prestala gledati uobičajene emisije.
Televizijske emisije o računovodstvu, financijama i ekonomiji više mi ništa nisu govorile.
Gledala sam u plakate sa svim zvijezdama burze
koje sam imala na zidu sobe i osjećala nekakvu trgovinsku ili barem emocionalnu prazninu. Zar sam bolesna?

Razgovarala sam o tome s pjesnikom koji me upitao:
Zar nema druge zabave osim aktivnosti koje donose zaradu?

Ima, da, ne gledamo samo brojke s burze.

Ah, da?

Da, također gledamo emisije u kojima ekonomisti, menadžeri i bankari govore o stanju u zemlji, reklame, kvizove u kojima natjecatelji mogu znatno unaprijediti svoje vlasništvo, to jest osvojiti automobile, domove, itd.

Da, ali što je sa stvarima koje ne donose probitak?
Iskreno...

Ali razmišljala sam o tome, sad kad sam već ionako zamijenila večeri pred televizorom tijekom kojih sam provjeravala rast nezaposlenosti za otprilike jedan sat i četrdeset pet minuta razgovora s pjesnikom, ili jednostavno čitanje njegovih nesponzoriranih knjiga. On se njima koristio pomalo kao da su priručnici iz ekonomije.
Štoviše, otišla bih i korak dalje i rekla: Razgovarao je s knjigama kao da su prijatelji. Pitao bi Flauberta što misli o ovome ili onome, otvarao knjigu i pronalazio odgovore.

I to me oduševljavalo.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“NARUČIVANJE HRANE'

Otac je neljubazno naredio majci da spremi lazanje. Većina roditelja mojih kolega - njih osamdeset šest posto - ne ponašaju se tako jedni prema drugima. Naprimjer, kad se 76C-in otac zaželi lazanja, zamoli svojusuprugu s ljubaznošću koja se zahtijeva u toj vrsti transakcija: naručuje, ne naređuje. Kaže ovako: želio bih naručiti jedne lazanje. I ona mu udovoljava molbi, odlazi u kuhinju i provodi sat ili dva pripremajući zatraženo jelo. Ako u smočnici nema nekog od sastojaka koji su joj potrebni, spremna je izaći i prohodati neophodan broj metara do najbliže trgovačke zone kako bi kupila proizvod koji nedostaje. Isto se događa i u našoj kući, samo što u slučaju da nedostaje neki proizvod, moj ga otac ne naručuje, već naređuje majci da ga kupi. Majka ne pokazuje nikakvuogorčenost prema takvom ponašanju. Obično pogne glavu, spusti pogled prema papučama (pod pokroviteljstvom tvornice žarulja) i počeše list lijeve noge stražnjom stranom desne papuče u tri do četiri okomita pokreta. Poslije se okreće svojim kućnim obvezama, usmjerenim obiteljskom rastu i blagostanju. Jednog dana suočila sam oca sa situacijom. Naljutio se i vlasi su mu se preselile prema lijevom ramenu.

Mamona mi, što je sad to?
Što to?
To nepoštovanje prema redu.
Očitovanje nezadovoljstva.
Na čemu se temelji?

Na svakodnevnom iskustvu.
Na osobnom iskustvu? Kolika je pouzdanost takvih studija? Ili si sama izradila neku studiju o tome?
Još nisam, rekla sam.
Pjesnik je prišao rekavši kako ima tužnu pticu u srcu.
Odmah u sobu, naredio je otac.
Zatim se okrenuo prema meni premještajući vlasi
koje su mu ležale nad lijevim ramenom prema desnom uhu i rekao:
Dinamika doma zahtijeva snažno vodstvo koje
ulijeva povjerenje ukućanima.

Jednoga dana, pomislila sam, pokazat ću mu tu studiju.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“Nikad nisam napustila onog pjesnika, još ga uvijek posjećujem u parku. Ne znam koliko ljudi još posjećuje svoje napuštene pjesnike, ali ako dobro pogledate, puni su ih parkovi, bili oni u nama ili izvan nas. Svoga, kojeg sam kupila kad sam imala trinaest ili četrnaest godina, još uvijek posjećujem. I tako nas dvoje sjednemo i govorimo beskorisnosti. Neke od tih beskorisnosti čak su pjesme. On me gleda sa suzama u očima (prestala sam ih brojati), ja ostanem s metaforom u grlu, potom ga zagrlim i budemo sretni nekoliko sekundi ili bolje, cijelu vječnost.

Poezija, kaže mi on, preobražava svemir iz kojeg izranja stvarnost koju poezija opisuje apsolutnom preciznošću neodređenosti. Nikad nisam pročitala dobar stih koji nije odletio sa stranice na kojoj je bio napisan.

Poezija je prst zarinut u stvarnost.

Pjesnik je kao netko tko pri izalsku iz kupaonice prelazi prstom po zamagljenom zrcalu ne bi li u njemu otkrio svoje lice.

Tako mi je govorio. I ja sam čistila zrcala u nadi da ću se tako osjećati, pokušavala sam odmagliti život, kao što je pjesnik govorio da moramo činiti, prelaziti prstom po stvarnosti sve dok ne ugledam osmijeh. Znam da je to naporan posao, ima previše pare koja zamagljuje život, čini ga nejasnim. Ali ustrajat ću.

Pjesnik je govorio kako stihovi oslobađaju stvari. Jer kad shvatimo poeziju kamena, oslobađamo kamen njegove "kamenitosti". Sve spašavamo ljepotom. Sve spašavamo pjesmama. Kad pogledamo u mrtvu granu ona procvjeta. Samo je zaboravila tko je. Moramo osloboditi stvari. Velik je to posao. Znam da su se mnoge promjene u mom životu dogodile zahvaljujući njemu.
Stoga ću uvijek kraj njega i s metaforama u grlu s njime razmjenjivati beskorisnosti. I svaki puta prije nego što zaspim, ponavljati molitvu kojoj me poučio:
Moram milje proći prije sna.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“Nikad nisam napustila onog pjesnika, još ga uvijek posjećujem u parku. Ne znam koliko ljudi još posjećuje svoje napuštene pjesnike, ali ako dobro pogledate, puni su ih parkovi, bili oni u nama ili izvan nas. Svoga, kojeg sam kupila kad sam imala trinaest ili četrnaest godina, još uvijek posjećujem. I tako nas dvoje sjednemo i govorimo beskorisnosti. Neke od tih beskorisnosti čak su pjesme. On me gleda sa suzama u očima (prestala sam ih brojati), ja ostanem s metaforom u grlu, potom ga zagrlim i budemo sretni nekoliko sekundi ili bolje, cijelu vječnost.

Poezija, kaže mi on, preobražava svemir iz kojeg izranja stvarnost koju poezija opisije apsolutnom preciznošću neodređenosti. Nikad nisam pročitala dobar stih koji nije odletio sa stranice na kojoj je bio napisan.

Poezija je prst zarinut u stvarnost.

Pjesnik je kao netko tko pri izalsku iz kupaonice prelazi prstom po zamagljenom zrcalu ne bi li u njemu otkrio svoje lice.

Tako mi je govorio. I ja sam čistila zrcala u nadi da ću se tako osjećati, pokušavala sam odmagliti život, kao što je pjesnik govorio da moramo činiti, prelaziti prstom po stvarnosti sve dok ne ugledam osmijeh. Znam da je to naporan posao, ima previše pare koja zamagljuje život, čini ga nejasnim. Ali ustrajat ću.

Pjesnik je govorio kako stihovi oslobađaju stvari. Jer kad shvatimo poeziju kamena, oslobađamo kamen njegove "kamenitosti". Sve spašavamo ljepotom. Sve spašavamo pjesmama. Kad pogledamo u mrtvu granu ona procvjeta. Samo je zaboravila tko je. Moramo osloboditi stvari. Velik je to posao. Znam da su se mnoge promjene u mom životu dogodile zahvaljujući njemu.
Stoga ću uvijek kraj njega i s metaforama u grlu s njime razmjenjivati beskorianosti. I svaki puta prije nego šton zaspim, ponavljati molitvu kojoj me poučio:
Moram milje proći prije sna.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“Nilad nisam napustila onog pjesnika, još ga uvijek posjećujem u parku. Ne znam kolilo ljudi još posjećuje svoje napuštene pjesnike, ali ako dobro pogledate, puni su ih parkovi, bili oni u nama ili izvan nas. Svoga, kojeg sam kupila kad sam imala trinaest ili četrnaest godina, još uvijek posjećujem. I tako nas dvoje sjednemo i govorimo beskorisnosti. Neke od tih beskorisnosti čak su pjesme. On me gleda sa suzama u očima ( prestala sam ih brojati), ja ostanem s metaforom u grlu, potom ga zagrlim i budemo sretni nekoliko sekundi ili bolje, cijelu vječnost.

Poezija, kaže mi on, preobražava svemir iz kojeg izranja stvarnost koju poezija oposije apsolutnom preciznošću neodređenosti. Nikad nisam pročitala dobar stih koji nije odletio sa stranice na kojoj je bio napisan.

Poezija je prst zarinut u stvarnost.

Pjesnik je kao netko tko tko pri izalsku iz kupaonice prelazi prstom po zamagljenom zrcalu ne bi li u njemu otkrio svoje lice.

Tako mi je govorio. I ja sam čistila zrcala u nadi da ću se tako osjećati, pokušavala sam odmagliti život, kao što je pjesnik govorio da moramo činiti, prelaziti prstom po stvarnosti sve dok ne ugledam osmijeh. Znam da je to naporan posao, ina previše pare koja zamagljuje život, čini ga nejasnim. Ali ustrajat ću.

Pjesnik je govorio kako stihovi oslobađaju stvari. Jer kad shvatimon poeziju kamena, oslobađamo kamen njegove "kamenitosti". Sve spašavamo ljepotom. Sve spašavamo pjesmama. Kad pogledamo mu mrtvu granu ona procvjeta. Samo je zaboravila tko je. Moramo osloboditi stvari. Velik je to posao. Znam da su se mnoge promjene u mom životu dogodile zahvaljujući njemu.
Stoga ću uvijek kraj njega i s metaforama u grlu s njime razmjenjivati beskorianosti. I svaki puta prije nego šton zaspim, ponavljati molitvu kojoj me poučio:
Moram milje proći prije sna.”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“¿Cómo es que el mar, tan grande, cabe en una ventana tan pequeña?”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“... há estudos que confirmam a hipótese de haver benefício em depositar uns mililitros de saliva na maçã do rosto de outra pessoa, por mais estranho e grotesco que isso nos possa parecer.”
― Afonso Cruz, هيا نشتر شاعرًا

“É que antes de adormecer faço abdominais e flexões e alongamentos com a imaginação, para aquecer as articulações e os músculos da fantasia. Não quero ter sonhos com mialgias de esforço.”
― Afonso Cruz, هيا نشتر شاعرًا

“ظلالنا تتنفس معًا ومعها يظل كل شيءٍ محميًّا”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“لا تستغربوا إنْ رأيتموهم واقفين لمدة طويلة وكأنهم يقومون بحساباتٍ ما. لا، ليسوا كذلك، فهم أبسط من أن يقدروا على عمليّة حسابيّة بسيطة. تلك الوقفات هي بالضبط اللحظات التي يبدؤون فيها بخلق القصائد في أذهانهم. إنّها عمليةٌ باهرة”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“كانوا يسمّونني في المدرسة «الأجر الأدنى»، وهو شيء كان موجودًا من قبل، ولكنّه نفد للأسف، لأنّه كان -كما يقولون- عقبةً أمام تحقيق التنافس”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta

“مستقبلنا سيكون دائما خيالا، شيئا لم يوجد بعد”
― Afonso Cruz, Vamos Comprar um Poeta