dunkdaft > Recent Status Updates

Some people, weak people, fear solitude. What they fail to understand is that there's something very liberating about it; once you realize that you don't need anyone, you can take care of yourself. That's the thing: it's best just to take care of yourself.

Don't ever let the hate rob you of the life you've been given.

Oh how beautiful words here are....

"Dante spent a lot of time combing his hair with his fingers even though it looked like he never combed it. It was like the breeze was always dancing in his hair."

I wanted to tell her how much I loved her, but I just couldn't. I just, I don't know. Sometimes I had beautiful words living inside of me and I just couldn't push those words out so that other people could see they were there.

Phew....

મને સમજાઇ ગયું હતું કે ભવિષ્યે કદાચ પણ હું કશુંક તો કરીશ તેને પ્રમાણિત કરાવવા મારે નિષ્ણાતો પાસે નહીં જવું પડે. કારણ કે હું જે કંઈ કરીશ તે બીજી ક્ષણથી જ મારું નહીં રહે, લોકોનું થઈ જશે લોકો તેને પોતાની રીતે માણશે કે નહીં માણે. મારું નથી તેનું શું થશે તે ચિંતા હું શા કાજે કરું? લોકોનું છે લોકો કરશે.

માણસ સામે દીવાલો અને ફેકલ્ટી વગરનું બહુ મોટું વિશ્વ વિદ્યાલય છે. સવાલ માત્ર તેમાં પ્રવેશ લેવાનો છે.

સંસ્કાર અને સંસ્કારિતાનો ખ્યાલ કંઇક જબરી ગરબડવાળી વસ્તુ છે અને દરેક જણ તેને પોતાની રીતે મૂલવે છે. એટલે એમાં પડવા જેવું નથી.

જે ગામે, જેવી હોય તેવી નિશાળે હું ગામના છોકરાઓ સાથે જતો કે ન જતો. નથી મને સમયસર નિશાળે બેસાડવાની માથાકૂટ કરાઈ, ન તો હું છું અને કેવું ભણું છું તે પૂછાયું. નથી કોઈએ મારું પ્રગતિપત્રક જોવા માંગ્યું. મારા કોઈ એક શિક્ષક નથી. પૃથ્વી, આકાશ, જળ-વાયુ, અંધકાર અને ઉજાસ બધાએ મને કંઈનું કંઈ જ્ઞાન આપ્યું છે. એમાંથી જેટલું સમજણમાં ફેરવાયું હશે તે મને કામ આવ્યું હશે.

જોકે નામ લખાઈ ગયા છતાં, અને નિશાળે જવા છતાં હું ત્યાં જઈને ભણતો જ તેવું નહોતું. મને શિક્ષિત કરવાનું કામ માત્ર અને માત્ર દ્રશ્યોએ, અવાજોએ, સ્પર્શોએ, ઘટનાઓએ, મને મળેલા મનુજો, અન્ય સજીવ-નિર્જીવોએ અને સંજોગોએ જ કર્યું છે. ના કોઈ નિશાળે નહીં, કોઈ ગુરુ કહેવાતા શિક્ષકોએ નહીં.

નફરત ભર્યા યુદ્ધો પછી ફરી બેઠા થવામાં પ્રજાઓને એ જ અજાણ્યો જાદુ, એ જ અગત્યની વાત અને એ જ મૂંગા સંદેશાઓ કામ આવ્યા છે. એમાં કઈ અને કેવી શક્તિ હશે તે કોઈ નથી જાણતું. પણ જગત આખું જોતું આવ્યું છે કે, ગમે તેટલી બાંધો દિવાલો તૂટીને જ રહે છે.

નિશાળનું ભણતર તો શરૂ થાય ત્યારે, ત્યાં સુધી મારે મારી પંચેન્દ્રિયો મને જે સમજાવે તેને ઉકેલવાની મથામણ કરવાની હતી. તે હું કરતો. પોતાને ન સમજાતા શબ્દો વિશે બાળક પોતાની મેળે અર્થો કરીને ગાડું ગબડાવે તે ઉંમર ધીરે ધીરે દૂર સરતી જતી હતી.

પ્રશ્નો તો ત્યાં હોય, જ્યાં વિશ્વાસની ઓછપ હોય ! શંકા - કુશંકાના ઘેરા વચ્ચે અટવાયેલા માણસમાં શ્રદ્ધા નથી જન્મતી.

Damn ! I am still not getting used to the writing style. Too eccentric. All this 'you see this' 'you smell that' 'you ride away on wind' is not making it a smooth read. Add to the history of Sri Lanka which I don't have any idea.

People rarely appreciate their ignorance, because they lock themselves inside an echo chamber of like-minded friends and self-confirming newsfeeds, where their beliefs are constantly reinforced and seldom challenged.

Music has that power to revive memories, sometimes so intensely that they hurt.

If we hope to truly see another person, we have to start by looking within ourselves.

The place you return to is always different from the place you left. That's the rule. It can never be exactly the same.

કૃષ્ણા, તું વિચારીશ તો સમજાશે કે જીવનનો પ્રાદુર્ભાવ અને અંત અનંત બ્રહ્માંડમાં સતત બનતી રહેતી અસંખ્ય નાનીમોટી ઘટનાઓમાં એક નગણ્ય ઘટનાથી વિશેષ કશું જ નથી. આ સમયાતીત અમાપ વિશ્વ પાસે માનવજીવનનાં થોડાઘણાં વર્ષોની કોઈ ગણના નથી. એક સહજ પ્રાકૃતિક ઘટનાથી વધુ એનું કોઈ મહત્વ નથી. પ્રકૃતિનો જન્મના આનંદનો કે મૃત્યુના શોકનો કોઈ અનુભવ નથી થતો. આનંદ, વેદના, ક્રૂરતા, પ્રેમ, ધિક્કાર - આ બધી મનની છલનાઓ છે.

આપણને પ્રાપ્તિની ઈચ્છા ન હોય ત્યારે જે કામ કરી શકાય તે જ સાચું કામ છે. કાર્યમાં આપણી જાતને સંડોવ્યા વગર થાય તેવું નિષ્કામ કર્મ જ સાચું કર્મ છે.

કૃષ્ણ અને કૃષ્ણામાં તાત્વિક રીતે કોઈ ભેદ નથી. પ્રશ્ન માત્ર શ્રદ્ધાનો છે.

સંતતિ અને સંપત્તિ વહાલાં ભલે લાગે, પરંતુ સુખનું નિર્માણ બંનેમાંથી એક પણ કરી શકે નહીં. સુખની શરૂઆત ઈચ્છાની પૂર્ણાહુતિ થી જ થાય છે.

રથનું પૈડું અણીને સમયે જમીનમાં ખૂંપ્યા વિના રહેવાનું નથી. એકલા કરણ ને જ નહીં, માણસમાત્રને માથે આ શાપ છે.

જીવન તેનાં અનેક રૂપોમાંથી કયા રૂપને, આ રમણીય પૃથ્વીના કયા અજાણ્યા ખૂણે, કઈ પળે, અને તેથીયે વધુ તો કયા કારણે તેના પૂર્ણ ઐશ્વર્ય સાથે પ્રગટાવશે તે કોઈ નથી જાણતું. આપણા ભાગે તો ક્યાંક, ક્યાંક જોવા મળી જતી રૂપ છટાને ભાળી લઈને મનના ઊંડાણમાં મૂકી દેવા સિવાય કશું કયાં હોય છે !

'જે ગયું છે તેની પીડા મને નથી. દર્દ તો જે નથી ગયું તેનું છે. માણસ લાખ પ્રયત્ને પણ આવી ન જતી કે રોકાઈ જતી બાબતોને પોતાના મનોજગત પર શાસન કરતાં રોકી શકતો નથી.'

Why am I already tired ?