Status Updates From Deníky

(29 Ekim 1922) ...Görmezden gelinmek ya da alaya alınmak beklediğim şeyler. ... ama yolumu kendi başıma açmak zorundayım.

(22 Ağustos 1922) Kendini yeniden yazının kayasına bağlamanın yolu şu: Önce açık havaya egzersiz. İkincisi iyi edebiyat okumak.

(26 Temmuz 1922) Kendi sesimle bir şeyler söylemeye nasıl başlayacağımı yeni yeni (40 yaşımda) keşfettim; ve bu da beni öyle ilgilendiriyor ki övgü olmadan da yol alabilirim.

(18 Şubat 1922) Not defterim yatağımın kenarında açılmadan duruyor. Önceli aklıma üşüşen fikirlerden okuyamıyordum bile. Onları bir an önce yazmam gerekiyordu. ... Alışık olmadığım bir biçimde hayatla ölüm arasında havada kalakalmış durumdayım.

(8 Nisan 1921) Sabah 11'e 10 var. Ve benim Jacob's Room'u yazıyor olmam gerekiyor; yazamıyorum, bunun yerine neden yazamadığımı yazacağım... yazar olarak bir hiçim. Demodeyim; eskiyim; elimden daha iyisi gelmeyecek; kafasızım; bahar her yerde; kitabım çıktı ve dalında soldu, ıslanmış bir havai fişek gibi.

(1 Mart 1921) İşin aslı şu ki içsel, otomatik bir değerler sistemim var; zamanımı nereye harcayacağıma o karar veriyor. Diyor ki "şu yarım saati Rusçaya harcamalısın." "Bu Wordsworth'e harcanmalı." Ya da "Şimdi kahverengi çoraplarımı onarsam iyi olacak." Bu değerler dizgesine nasıl varıyorum bilmiyorum.

Nedenleri, niçinleri çok fazla düşünüyorum; kendimi çok fazla düşünüyorum. Zamanın çevremde kanat çırpmasından hoşlanmıyorum. E, o halde çalış. Evet, ama çalışmaktan da çarçabuk yoruluyorum. Buralarda hiç kimse hoşça vakit geçirmek üzere uğramıyor insana. Gelirlerse de ben surat asıyorum.

(25 Ekim 1920) Neden hayat böyle trajik; neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum. Peki neden böyle hissediyorum?... Bir güçsüzlük duygusu bu; didişememe duygusu. ... Melankoli azalıyor yazarken. Neden daha sık yazmıyorum bunları? Kendi kendime karşı bile başarılı görünmek istiyorum.

(26 Eylül 1920) ...yaptığım nedir, diye kendi kendime sormaya başladım; böyle durumlarda hep yapıldığı gibi, tasarladığımı iyice enine boyuna düşünmediğimden kuşkulanmaya başladım. Ama buna sebep galiba o iki aylık çalışmam... Garip şey insan zihni! Nasıl da kaprisli, sadakatsiz, hep gölgelerden yılan.

...Biraz kaygılıyım. Bu kafamdakini nasıl dökeceğim kağıda? İnsan işe koyulduğu an, yürümekte olan biri gibi, önünde uzanıp giden bütün bir yol görüyor. Bu kitapta, yazmaktan tat almayacağım hiçbir şey yazmak istemiyorum. Gene de yazmak her zaman zor.

İleriye dönük bir not olarak yeni bir kitaba başlarken öylesine tatlı tatlı fokurdayan yaratıcı gücün bir süre sonra yatıştığını, insanın daha düzenli yol aldığını anmak gerek. Kuşkular sızıyor içeri. Sonra insana bir katlanış geliyor. Pes etmeme kararlılığı ve bir biçimin ortaya çıkmakta olduğu hissi insanı her şeyden çok bağlıyor çalışmaya.

...günce yazısının ilk amacının başka bir göze sunulmak değil, yazarın kendisi için kullandığı bir iç dökme/hesaplaşma/yazma-boma alanı olduğunu kabul etmek zorundayız. Bu yüzden de günce imlası gelişigüzel bir düşünmenin ya da iç dökmenin ya da kendi kendiyle hesaplaşmanın dağınıklığını, savrukluğunu ve çekiciliğini taşıyan bir yazı biçimi.

Kitap, Virginia Woolf'un yazar olarak amaçlarına, hedeflerine ve yöntemlerine ışık tutuyor. Sanatsal üretimin içeriden, alışılmamış bir resmini çiziyor. ...Günceleri onun kendini yazarlık sanatına adayışındaki olağanüstü enerjiye, kararlılığa ve yazdığı her satırı yeniden yeniden yazıp-bozmaya, okumaya götüren sarsılmaz yazar vicdanına tanıklık ediyorlar.

... hiç kesintisiz olsalar bile günceler yazar hakkında çarpıtılmış ve tek yanlı bir rsim sunarlar, çünkü güncesinin bir yerlerinde Virginia Woolf'un kendisinin de belirttiği gibi insan alışkanlıkla sadece belli bir ruh durumunu kaydeder ve tersi duygular içindeyken güncesine bir şey yazmaz. Portre, daha başından tek yanlıdır ve başka biri de kalkar başka bir özelliği ortadan kaldırırsa bir karikatür olur çıkar.

Virginia Woolf düzenli olarak günce yazmaya 1915'te başladı. Bunu 1941'e kadar sürdürdü, son günce yazısını ölümünden dört gün önce yazdı. Her gün düzenli olarak yazmadı. Bazen günler boyu art arda, genellikle ise birkaç gün arayla yazardı, sonra birkaç haftalık bir ara verirdi. ... Güncesini boş kağıtlara yazardı. ... Öldüğünde ardında kendi el yazısıyla doldurulmuş 26 defter bırakmıştır.