Ezgi’s Reviews > Bir Yazarın Güncesi > Status Update

(29 Ekim 1922) ...Görmezden gelinmek ya da alaya alınmak beklediğim şeyler. ... ama yolumu kendi başıma açmak zorundayım.

(22 Ağustos 1922) Kendini yeniden yazının kayasına bağlamanın yolu şu: Önce açık havaya egzersiz. İkincisi iyi edebiyat okumak.

(26 Temmuz 1922) Kendi sesimle bir şeyler söylemeye nasıl başlayacağımı yeni yeni (40 yaşımda) keşfettim; ve bu da beni öyle ilgilendiriyor ki övgü olmadan da yol alabilirim.

(18 Şubat 1922) Not defterim yatağımın kenarında açılmadan duruyor. Önceli aklıma üşüşen fikirlerden okuyamıyordum bile. Onları bir an önce yazmam gerekiyordu. ... Alışık olmadığım bir biçimde hayatla ölüm arasında havada kalakalmış durumdayım.

(8 Nisan 1921) Sabah 11'e 10 var. Ve benim Jacob's Room'u yazıyor olmam gerekiyor; yazamıyorum, bunun yerine neden yazamadığımı yazacağım... yazar olarak bir hiçim. Demodeyim; eskiyim; elimden daha iyisi gelmeyecek; kafasızım; bahar her yerde; kitabım çıktı ve dalında soldu, ıslanmış bir havai fişek gibi.

(1 Mart 1921) İşin aslı şu ki içsel, otomatik bir değerler sistemim var; zamanımı nereye harcayacağıma o karar veriyor. Diyor ki "şu yarım saati Rusçaya harcamalısın." "Bu Wordsworth'e harcanmalı." Ya da "Şimdi kahverengi çoraplarımı onarsam iyi olacak." Bu değerler dizgesine nasıl varıyorum bilmiyorum.

Nedenleri, niçinleri çok fazla düşünüyorum; kendimi çok fazla düşünüyorum. Zamanın çevremde kanat çırpmasından hoşlanmıyorum. E, o halde çalış. Evet, ama çalışmaktan da çarçabuk yoruluyorum. Buralarda hiç kimse hoşça vakit geçirmek üzere uğramıyor insana. Gelirlerse de ben surat asıyorum.

(25 Ekim 1920) Neden hayat böyle trajik; neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum. Peki neden böyle hissediyorum?... Bir güçsüzlük duygusu bu; didişememe duygusu. ... Melankoli azalıyor yazarken. Neden daha sık yazmıyorum bunları? Kendi kendime karşı bile başarılı görünmek istiyorum.