Status Updates From در بندر آبی چشمانت

خدایا چه بر سر تخیل و نازک‌طبعی من اومده
چرا هیچ حسی موقع خوندن این اشعار در من بیدار نمی‌شه؟
سراسر مدت پوکرفیسم :|
به گمانم منطق تمام ذهنم رو اشغال کرده و قدرت تخیلم رو برای همیشه از دست دادم.

به این سادگی نیست
این نه ربطی به تو دارد ... نه به من
که دو صفر هستیم در پیوند با دایره عش
ق و دو خط شتاب زده مدادی در حاشیه آن
همه چیز به این ماهی سرخ بسته است . .
که دریا آن را در میان دستانماں جای داد
.و ما در میان انگشتان له اش کردیم

از ماهی سرخی که
از ژرفای دریا برآمد
و ما نابودش کردیم.
از ستاره ای آبی
که نورش را بر ما تاباند
و ما خاموشش کردیم .
سخن بر سر این نیست که تو کیف خود را برداری و ترکم کنی
زنان بسیاری در زمان خشم کیف بر می گیرند و می روند .
سخن بر سر این نیست که من این گونه مضطرب و آشفته سر
خاکستر سیگارم را بر روی مبل می تکانم
مردان بسیاری میل را می سوزانند، زمانی که خشمگین اند.
.
.
.

هیچ سرزمینی مرحمی نیست برای تنهایی
آن که بزرگ ترین تبعیدش در روح خویشتن است.

قهوه ات را سر بکش
آرام به سخنانم گوش بده
شاید دیگر هرگز با هم قهوه ای نخوریم
و دیگر فرصتی برای گفتار نداشته باشیم.

نه از تو خواهم گفت
و نه از خودم
ما دو صفر هستم در پیوند با عشق
دو خط شتاب زده ی مدادی در حاشیه آن
اما با تو از چیزی
بزرگ تر و زلال تر از هردومان
سخن خواهم گفت:

از پروانه زیبایی که
بر شانه مان درخشید و ما به تلنگریش پراندیم
.

*دوست سویسی*


دوست من، نوشتن نفرین است
پس از دوزخ پر لهيب من فرار کن!
می پنداشتم دفترها برایم پناهی هستند
اما دیدم شعر کمر به قتل من بسته است.
می نداشتم عشق تو پایانی است برای بیگانگی ها
اما چون آبی از میان انگشتانم جاری شدی و گذشتی.

زمانی از مذهب عشق سخن گفتم اما
قناری ها در گلویم خاموشی شدند.
در شهر غبار چه تفاوتی است
میان تصویر یک شاعر و یک دلال.

خداوندا، برای هر زخمی ساحلی است
اما ساحل زخم من ناپیداست
.
.
.

.
.
.
ای زن! که در میان موهایت پرسش هایم را جا می گذارم
و تو حتی به یکی از آنها نیز پاسخ نمی گویی...
تویی که تمامی زبان هایی ، اما
بی هیچ گونه واژه ای در اندیشه ام جا می گیری
و هیچ گاه به وصف در نمی آیی.
.
.
.

.
.
.
چرا سینه ام را ترک کردی
تا بی پناهی را بگزینی،
عصر شعر را ترک کردی
تا در روزهای تنگ و مختصر سر کنی؟
.
.
.

دلمردگی این دو ساعت ما را کشت ،
من اینجایم ، با اعصابم بر آتش سیگار،
دستان تو اما در تنهاییت یخ می زند .
کاش می دانستی
که پرندگان عشق هرگر دو بار پرنمی گشایند.
دوست من ، عشق مسافری است
که تنها یک بار به سراغمان می آید و یکباره می رود.

*مرگ عشق*


تو آن گونه کن که می خواهی،
اما جز این نیست عزیزم،
عشق ما ، بی هیچ آرایه ای ، بی هیچ حادثه ای نامنتظر،
با دردی که چنین بر جانمان پای می فشارد ،
چیزی نیست جز نفرت ،
رفتن با ماندن تفاوتی ندارد.

من و تو ، عزیزم ، روزنامه صبحگاهی را دوباره خوانده ایم ،
و برای بار دوم چشم در ساعت دوخته ایم،
دوبار دست همدیگر را فشرده ایم،
دیگر کاری برای انجام نمانده است .
.
.
.

و در میان نوای موسیقی و آوای زنگ ها
در مقابل شهروندانم
تو را شاهزاده ی
تا آخر عمر بنامم؟

تمامی قرن ها را از حرکت باز می داری
تمامی زنان قبیله را
یک یک در درون من می کشی
و من اعتراضی نمی کنم؟

چرا؟
از میان همه زنان
در دستان تو می نهم
کلید شهرهایم را
که دروازه شان را
هرگز بر روی هیچ خودکامه ای نگشودند
و بیرق سفیدشان را
در برابر زنی نیافراشتند
و از سربازانم می خواهم
با سرودی از تو استقبال کنند،
دستمال تکان دهند
و تاج های پیروزی بلند کنند
.
.
.

*و من اعتراضی نمی کنم*
چرا تو؟
چرا تنها تو
از میان تمام زنان
هندسه زندگی مرا عوض میکنی
ضرباهنگ آن را دگرگون می کنی
پا برهنه و بی خبر
وارد دنیای روزانه ام می شوی
و در پشت سر خود می بندی،
و من اعتراضی نمی کنم ؟
چرا تنها و تنها
تو را دوست دارم،
تو را می گزینم،
و می گذارم تو مرا
دور انگشت خود بپیچی
ترانه خوان
با سیگاری بر لب،
و من اعتراضی نمی کنم؟

چرا؟
چرا تمامی دوران‌ها را در هم می ریزی
.
.
.

میدانستم او کشته خواهد شد
زیرا جهت نمای غرور او
بزرگتر از جهت نمای شبه جزیره بود.
شکوه او نگذاشت
در عصر انحطاط زندگی کند.
روح رخشان او نگذاشتدر تاریکی سر کند.

غرور رفیع او
دنیا را برایش کوچک کرده بود
به این سبب چمدانش را بست
و آهسته بر نوک انگشتان پا
بی هیچ کلامی
آن را ترک گفت...

هراسی از این نداشت
که سرزمین مادریش او را بکشد
هراس او این بود
که سرزمین مادریش خود را بکشد .

او می دانست مرا خواهند کشت
و من می دانستم او کشته خواهد شد
هر دو پیشگویی درست درآمد
او ، چون پروانه ای،
بر ویرانه های عصر جهالت افتاد
و من در میان دندان های عصری که
شعر را
چشمان زن را
و گل سرخ آزادی را می بلعد
درهم شکستم .

تو کیستی ای زن؟
تو که چون خنجری بر تاريخ من فرود می آیی
تو ، آرام و نرم خو چون چشمان خرگوش
سبک چون فرود برگی از درخت
زیبا چون گردن آویزی از یاس
معصوم چون پیشبند کودکان
وحشی چون کلمات.
از برگ های دفترم بیرون بیا
از ملافه های رختخوابم بیرون رو
از فنجان قهوه ام بدر آی
از قاشق شکر
از دگمه های پیراهنم
از نخ دستمالم بیرون شو
از مسواکم
از کف خمیر ریش روی صورتم
از همه چیزهای کوچک بیرون آی
تا بتوانم کار کنم ...

زمانی که گفتم دوستت دارم ، می دانستم
الفبایی نو اختراع می کنم
در شهری که هیچ کس خواندن نمیداند
شعری می خوانم
در سالنی خالی
و شرابم را در جام کسانی می ریزم
که نمی توانند آن را بنوشند.

نه من می توانم کاری بکنم
نه تو
زخم با خنجری که رو به اوست
چه کند؟