Biblio Bat’s Reviews > در بندر آبی چشمانت > Status Update

به این سادگی نیست
این نه ربطی به تو دارد ... نه به من
که دو صفر هستیم در پیوند با دایره عش
ق و دو خط شتاب زده مدادی در حاشیه آن
همه چیز به این ماهی سرخ بسته است . .
که دریا آن را در میان دستانماں جای داد
.و ما در میان انگشتان له اش کردیم

از ماهی سرخی که
از ژرفای دریا برآمد
و ما نابودش کردیم.
از ستاره ای آبی
که نورش را بر ما تاباند
و ما خاموشش کردیم .
سخن بر سر این نیست که تو کیف خود را برداری و ترکم کنی
زنان بسیاری در زمان خشم کیف بر می گیرند و می روند .
سخن بر سر این نیست که من این گونه مضطرب و آشفته سر
خاکستر سیگارم را بر روی مبل می تکانم
مردان بسیاری میل را می سوزانند، زمانی که خشمگین اند.
.
.
.

هیچ سرزمینی مرحمی نیست برای تنهایی
آن که بزرگ ترین تبعیدش در روح خویشتن است.

قهوه ات را سر بکش
آرام به سخنانم گوش بده
شاید دیگر هرگز با هم قهوه ای نخوریم
و دیگر فرصتی برای گفتار نداشته باشیم.

نه از تو خواهم گفت
و نه از خودم
ما دو صفر هستم در پیوند با عشق
دو خط شتاب زده ی مدادی در حاشیه آن
اما با تو از چیزی
بزرگ تر و زلال تر از هردومان
سخن خواهم گفت:

از پروانه زیبایی که
بر شانه مان درخشید و ما به تلنگریش پراندیم
.

*دوست سویسی*


دوست من، نوشتن نفرین است
پس از دوزخ پر لهيب من فرار کن!
می پنداشتم دفترها برایم پناهی هستند
اما دیدم شعر کمر به قتل من بسته است.
می نداشتم عشق تو پایانی است برای بیگانگی ها
اما چون آبی از میان انگشتانم جاری شدی و گذشتی.

زمانی از مذهب عشق سخن گفتم اما
قناری ها در گلویم خاموشی شدند.
در شهر غبار چه تفاوتی است
میان تصویر یک شاعر و یک دلال.

خداوندا، برای هر زخمی ساحلی است
اما ساحل زخم من ناپیداست
.
.
.

.
.
.
ای زن! که در میان موهایت پرسش هایم را جا می گذارم
و تو حتی به یکی از آنها نیز پاسخ نمی گویی...
تویی که تمامی زبان هایی ، اما
بی هیچ گونه واژه ای در اندیشه ام جا می گیری
و هیچ گاه به وصف در نمی آیی.
.
.
.

.
.
.
چرا سینه ام را ترک کردی
تا بی پناهی را بگزینی،
عصر شعر را ترک کردی
تا در روزهای تنگ و مختصر سر کنی؟
.
.
.

دلمردگی این دو ساعت ما را کشت ،
من اینجایم ، با اعصابم بر آتش سیگار،
دستان تو اما در تنهاییت یخ می زند .
کاش می دانستی
که پرندگان عشق هرگر دو بار پرنمی گشایند.
دوست من ، عشق مسافری است
که تنها یک بار به سراغمان می آید و یکباره می رود.

*مرگ عشق*


تو آن گونه کن که می خواهی،
اما جز این نیست عزیزم،
عشق ما ، بی هیچ آرایه ای ، بی هیچ حادثه ای نامنتظر،
با دردی که چنین بر جانمان پای می فشارد ،
چیزی نیست جز نفرت ،
رفتن با ماندن تفاوتی ندارد.

من و تو ، عزیزم ، روزنامه صبحگاهی را دوباره خوانده ایم ،
و برای بار دوم چشم در ساعت دوخته ایم،
دوبار دست همدیگر را فشرده ایم،
دیگر کاری برای انجام نمانده است .
.
.
.

و در میان نوای موسیقی و آوای زنگ ها
در مقابل شهروندانم
تو را شاهزاده ی
تا آخر عمر بنامم؟

تمامی قرن ها را از حرکت باز می داری
تمامی زنان قبیله را
یک یک در درون من می کشی
و من اعتراضی نمی کنم؟

چرا؟
از میان همه زنان
در دستان تو می نهم
کلید شهرهایم را
که دروازه شان را
هرگز بر روی هیچ خودکامه ای نگشودند
و بیرق سفیدشان را
در برابر زنی نیافراشتند
و از سربازانم می خواهم
با سرودی از تو استقبال کنند،
دستمال تکان دهند
و تاج های پیروزی بلند کنند
.
.
.