Status Updates From شرم‌کاوی: رها ساختن خود، یا...

ازون کتابایی که دست میگیری که خب ببینی حرفش و یهو میبینی وسطشی
به نظرم حرفاش جالبه هرچند کلا کتاب های حوزه روانشناسی و محتاطانه ورق میزنم

هیچ‌کس از شرم رهایی نخواهد یافت، اما اگر می‌خواهیم رشد کنیم باید تاب‌آوری‌مان را در مقابل شرم گسترش دهیم.

در نهایت من و نیکول پذیرفتیم که هیچکس قرار نیست به طور کامل از شرم مزمن رهایی یابد، حتی اگر سالها تحت درمان موفقیت آمیز باشد.ما فقط می‌توانیم غرور را جایگزین شرم کنیم و شادی حاصل از دستاورد را با افرادی که برایمان مهم هستند قسمت کنیم.

احساسات تحمل ناپذیر نقص و بی ارزشی که ریشه در کودکی دارد هدایت کننده‌ی انتظاراتی است که فرد را با خودانگاره‌ی آرمانی‌اش سازگار می‌کند. به عبارت دیگر، وقتی شرم بنیادین در کودکی شکل می‌گیرد، شخص معمولا به یک خود آرمانی پناه می‌برد که وظیفه‌اش این است که حس آسیب دیدگی او را پنهان و انکار کند.

خجالتی بودن ویژگی شخصیتی برجسته و فراگیری است که نشان دهنده‌ی تلاش مداوم برای اجتناب از شرم ناشی از آبروریزی است.

لیزی در نهایت متوجه شد که اضطراب اجتماعی‌اش به این علت است که می‌ترسد دچار یکی از هیجانات مجموعه شرم شود. چیزی که بیش از همه از آن وحشت داشت این بود که فردی غیرعادی، آسیب دیده، پرعیب و ایراد و کریه به نظر برسد...

قسمت آخر پیکی بلایندرز، توماس میگه سلامتی خانواده که گاهی پناهی در برابر طوفانه و گاهی خود طوفان....واقعا وقتی به مباحث خودیاری و روانشناسی و ریشه مشکلات رو میاریم، بعیده ردپایی از خانواده در تشکیل یا تشدید این مسائل نبینیم! اینجاست که "گاهی خود طوفان" رو به خوبی درک می‌کنیم!

احساس ارزشمندی یک دستاورد است، یعنی چیزی است که باید برای آن زحمت کشید و به دستش آورد.به عبارتی، احساس ارزشمندی نه ظرف خالی‌ای در روان ماست که بتوان با تحسین‌های بیرونی آن را پر کرد و نه موقعیت خاصی است که بتوان آن را تا ابد از آن خود دانست، بلکه رشد و نگهداری آن نیازمند تلاش مداوم است.

تو مقدمه آقای برگو میگه که من شرم رو گسترده‌تر می‌بینم و بعضی از شاخه هاشم لزوما سمی نیست و مثل کتب رواشناسی عامه پسند، یک سیاه مطلق نمی‌بینم.یاد کتاب بینایی در تاریکی خانم الساندری افتادم.اونجا هم ایشون حسهای منفی و بد رو عمیقتر میدید و معتقد بود لزوما همیشه بد نیستند و بهتره این حس‌ها رو بهتر بشناسیم به جای ایگنور کردنشون...مقدمه بحث برام خیلی جذاب بود، تا ببینم ادامه چی میشه...

برای بدست آوردن احترام به خود، این ماییم که باید اهدافمان را تعیین کنیم و مسئولیت اعمالمان را بر عهده بگیریم، نه اینکه خود را قربانی بدانیم ک دیگران را سرزنش کنیم.

... فردی که دچار ننگ اجتماعی است، وقتی با افراد عادی جامعه صحبت میکند، به ارزش های خاص و مشارکتی که در جامعه دارد مینازد و ممکن است پُز برخی ویژگی های قالبی اش را بدهد. با اینکه آن "ارزش های خاص" ممکن است واقعاً منبع اصیل غرور و افتخار باشد، اما تمایل به "پُزدادن و نازیدن به برخی ویژگیهای قالبی" اغلب نشان دهنده ی تمایل به شوکه کردن، اهانت کردن و تحقیر دیگران است.

سوپرایگوی تنبیه گر و کمال گرا که اغلب در حکم دفاعی در مقابل نیاز و وابستگی عمل میکند.

برای امشب تا همینجا بسه 🙂

آرمانی سازی روی دیگر سکه ی نفرت است.

او در مورد خودش و پدر و مادرش حرف های کلیشه ای میزد؛ مانند دیگر بچه پولدارهای حرفه بی دردی که با عصبانیت میگویند که با آنها بدرفتاری شده و مادران سطحی نگرشان هم دائم به فکر علایق پیش پا افتاده ی خودشان بوده اند. دیگر برای همه ی ما آشناست.

اگر والدین کودک به طور مرتب تعاملات را ترمیم کنند و کودک را از استرس رها کنند، نه تنها حس اعتماد در خود کودک به وجود می آید، بلکه او میتواند به والدینش هم اعتماد کند.

من معتقدم که ویژگی اصلی دوران ما "روح زمانه ی ضد شرم" است.

Понеже стила на изказване е по-сух, случайте на Бурго се четат лесна и бързо на един дъх и се учиш лесно да разпознаваш различните видове срам зад държанията им. За съжаление, поради matter of fact стила, бързо се забравя кой кой е и няма да развиеш емпатия към пациентите.

تا این صفحه که خوندمش واقعا عالی بود..ینی کامل همه‌ی اون حس‌ و حال‌هایی که تجربه‌ کردم تو زندگیم و احتمالا شما هم تجربه کردین تو زندگیتون رو میتونین توی این کتاب ببینین..خیلی هیجان زده‌ام از خوندنش..و کلا طرز تفکر کتاب متفاوته با طرز تفکر یه سری کتابای روانشناسی دیگه.

ساده‌انگاری خواهد بود اگر حس کنیم که ما یک خود منفرد و مجزا هستیم و می‌توانیم بدون ارجاع به دیگران خودمان را درک کنیم، چون همانطور که فرانسیس بروسک روان‌پزشک می‌گوید:« ما حسی را که به خودمان داریم در یک فضای بین فردی پرورش می‌دهیم. مفهوم «خود» منفرد و اتمی توهمی بیش نیست.»

13 pages read in 26 min, via @leioapp (http://leio.co).

47 pages read in 1 h 40 min, via @leioapp (http://leio.co).

11 pages read in 26 min, via @leioapp (http://leio.co).

24 pages read in 51 min, via @leioapp (http://leio.co).

9 pages read in 25 min, via @leioapp (http://leio.co).

34 pages read in 1 h 22 min, via @leioapp (http://leio.co).

29 pages read in 1 h 15 min, via @leioapp (http://leio.co).

The Value of Shame

25 pages read in 36 min, via @leioapp (http://leio.co).

10 pages read in 20 min, via @leioapp (http://leio.co).