Saman’s Reviews > شرم‌کاوی: رها ساختن خود، یافتن شعف و ساختن احساس ارزشمندی اصیل > Status Update

هیچ‌کس از شرم رهایی نخواهد یافت، اما اگر می‌خواهیم رشد کنیم باید تاب‌آوری‌مان را در مقابل شرم گسترش دهیم.

در نهایت من و نیکول پذیرفتیم که هیچکس قرار نیست به طور کامل از شرم مزمن رهایی یابد، حتی اگر سالها تحت درمان موفقیت آمیز باشد.ما فقط می‌توانیم غرور را جایگزین شرم کنیم و شادی حاصل از دستاورد را با افرادی که برایمان مهم هستند قسمت کنیم.

احساسات تحمل ناپذیر نقص و بی ارزشی که ریشه در کودکی دارد هدایت کننده‌ی انتظاراتی است که فرد را با خودانگاره‌ی آرمانی‌اش سازگار می‌کند. به عبارت دیگر، وقتی شرم بنیادین در کودکی شکل می‌گیرد، شخص معمولا به یک خود آرمانی پناه می‌برد که وظیفه‌اش این است که حس آسیب دیدگی او را پنهان و انکار کند.

خجالتی بودن ویژگی شخصیتی برجسته و فراگیری است که نشان دهنده‌ی تلاش مداوم برای اجتناب از شرم ناشی از آبروریزی است.

لیزی در نهایت متوجه شد که اضطراب اجتماعی‌اش به این علت است که می‌ترسد دچار یکی از هیجانات مجموعه شرم شود. چیزی که بیش از همه از آن وحشت داشت این بود که فردی غیرعادی، آسیب دیده، پرعیب و ایراد و کریه به نظر برسد...

قسمت آخر پیکی بلایندرز، توماس میگه سلامتی خانواده که گاهی پناهی در برابر طوفانه و گاهی خود طوفان....واقعا وقتی به مباحث خودیاری و روانشناسی و ریشه مشکلات رو میاریم، بعیده ردپایی از خانواده در تشکیل یا تشدید این مسائل نبینیم! اینجاست که "گاهی خود طوفان" رو به خوبی درک می‌کنیم!

تو مقدمه آقای برگو میگه که من شرم رو گسترده‌تر می‌بینم و بعضی از شاخه هاشم لزوما سمی نیست و مثل کتب رواشناسی عامه پسند، یک سیاه مطلق نمی‌بینم.یاد کتاب بینایی در تاریکی خانم الساندری افتادم.اونجا هم ایشون حسهای منفی و بد رو عمیقتر میدید و معتقد بود لزوما همیشه بد نیستند و بهتره این حس‌ها رو بهتر بشناسیم به جای ایگنور کردنشون...مقدمه بحث برام خیلی جذاب بود، تا ببینم ادامه چی میشه...