Status Updates From یک گفت‌وگو / با نجف دریابندری

بحث ترجمه از دهن دریابندری خیلی جذابه. حیف که انگار کا گفت‌و‌گو در این باره نیست.

هی به خودم میگم نائیف چیه! سفستیکیته چیه؟
نگو منظورش naive و sophisticated هست. خب چرا!؟

با خوندن صحبت‌های دریابندری درمورد شاهنامه و گلستان و بوستان دوباره اون شوقم به خوندن ادبیات کهن سربلند کرده و می‌خوام به خودم قول بدم که به زودی بهشون برگردم. :)

«هنر فارسی به معنای آر فرانسه یا آرت انگلیسی یک کاربرد خیلی اخیر است. قبلا در این مبحث صحبت از صنعت و صنعتگر می‌کردند که به همان فن شما نزدیک است؛ یا درواقع عین همان است. این نشان می‌دهد که تا همین اواخر در فرهنگ ما میان فن و هنر تفاوتی احساس نمی‌شده.»
یک نکته اضافه کنم به این تعریف دریابندری:
واژه‌ی «هنر» نوه‌ی واژه‌ی «اونَرَه / hunanra» در فارسی باستانه. داریوش بزرگ در سنگ‌نوشته‌ی نقش رستم (DNb) میگه:

من و یکی از دوستانم آقای مصطفی بی‌آزار، معلم معروف ادبیات فارسی، روزها دن کیشوت را نوبتی می‌خواندیم و سر شب‌ها توی راهرو زندان با هم قدم می‌زدیم و وانمود می‌کردیم که ما هم «پهلوان افسرده‌سیما»ی لامانچا هستیم و به بعضی زندانی‌ها می‌گفتیم «قاطرچیان فرومایه».

خیلی خوش‌صحبته دریابندری منتهی تا اینجا یه فقره چرند محض گفته که همون کامم رو تلخ کرده. گفته صادق هدایت چندان خبری از ادبیات مدرن نداشته. این ترهات رو نمی‌گفت هم به جایی بر نمی‌خورد. گفت‌وگو مال سال 73 است و تا اون موقع دیگه چند و چون هدایت بر همه معلوم شده بوده. کسی که برای اولین کافکا و جویس و فروید رو به ایرانی‌ها (حتی اگر نه عموم بلکه فقط دوستانش) معرفی کرده، چطور می‌تونسته از ادبیات مدرن خبر چندانی نداشته باشه؟