Aroosha Dehghan’s Reviews > یک گفت‌وگو > Status Update

ادامه:


«چنان کسی هستم که راستی را دوست هستم، بدی را دوست نیستم. نه مرا میل است که به ناتوان از توانا بدی کرده شود. نه آن مرا میل که به توانایی از ناتوان بدی کرده شود. آنچه راست (است) آن میل من (است). دروغگو را دوست نیستم. تندخو نیستم. آن چیزهایی را که هنگام خشم بر من وارد می‌شود سخت به اراده نگاه می‌دارم. سخت بر هوس خود فرمانروا هستم....ورزیده هستم، چه با هر دو دست چه با هر دو پا، هنگام سواری خوب سواری هستم. هنگام کشیدن کمان، چه پیاده چه سواره، خوب کمان کشی هستم. هنگام نیزه زنی، چه پیاده و چه سواره، خوب نیزه زنی هستم. و هنرهائی که اهورامزدا بر من فرو فرستاد، و توانستم آن‌ها را به کار برم.... آگاه باش که (من) چگونه انسانی هستم و هنرمندی‌هایم از چه نوع و برتری ام از چه نوع!» داریوش اینجا مصادیق هنر/ اونره رو نام می‌بره. پس در فرهنگ ایرانی هنر به معنای تئاتر و موسیقی و... نبوده. هنر درواقع راست‌کرداری و راست‌گویی، دادگری، توانایی جسمی، فرمانروا بودن بر خشم و هوس و بقیه‌ی چیزهاییه که داریوش بهش اشاره می‌کنه. اونجایی هم که فردوسی میگه «هنر نزد ایرانیان است و بس!» منظورش همین هنره؛ نه چیزهایی که ما امروز هنر می‌دونیم.