Σπυρος Κεφαλογιαννης

“Όσο ατελής κι αν είναι ο άνθρωπος, όταν δίνει όσα δίνει είναι πολλά για έναν άλλο άνθρωπο.
Είναι πολλά όταν αυτός παίρνει όσα θέλει.
Όσα δίνει ο άνθρωπος είναι πολλά όταν τα παίρνει ένας άνθρωπος που τα θέλει.
Ένας άνθρωπος είναι πολύς για έναν άνθρωπο.
Τίποτα περισσότερο δεν υπάρχει για τον άνθρωπο από έναν άνθρωπο.
Τίποτα δε γεμίζει τον άνθρωπο όσο ένας άνθρωπος.
Κι όταν αυτός δίνει, είναι Θεός για εκείνον που παίρνει.
Δεν υπάρχει Θεός που να δίνει όπως ο άνθρωπος.
Μόνο ο άνθρωπος δίνει.
Θεός είναι αυτός που δίνει σε αυτόν που ζητάει.
Άλλο υπέρτατο απο αυτό δεν υπάρχει.”
― Δημήτρης Δημητριάδης, Insenso

“-O άνθρωπος είναι χτήνος! φώναξε και χτύπησε με θυμό το ραβδί του στις πέτρες. Μεγάλο χτήνος. Δεν το ξέρει η ευγένειά σου, σου ήρθαν μαθές όλα βολικά, μα ρώτα και μένα· χτήνος, σου λέω! Του 'καμες κακό; Σε σέβεται και σε τρέμει. Του 'καμες καλό; Σου βγάζει τα μάτια.”
― Νίκος Καζαντζάκης, Zorba the Greek

“Τρομάζεις, όταν ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλάβεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου.
Τρομάζεις, γιατί από τη στιγμή που θα καταλάβεις πως υπάρχει η δύναμη αυτή, δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άναντρες πράξεις σου, για τη ζωή σου τη χαμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους∙ ξέρεις πια πως εσύ, όχι η τύχη, όχι η μοίρα, μήτε οι ανθρώποι γύρα σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι κι αν κάμεις, ό,τι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη.
Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο.
Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ’ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να ’ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε θα μπορούσε να το μαντέψει: το αδύνατο γίνεται δυνατό.”
― Νίκος Καζαντζάκης, Freedom or Death

“I’m going to tell you something: thoughts are never honest. Emotions are.”
― Albert Camus, Notebooks 1951-1959