Anastasia Kay

“— Ο Γκάτσος δεν είναι ο καθένας. Εγώ του λέω όλα μου τα μυστικά.
— Αυτό δεν είναι ένα οποιοδήποτε μυστικό. Είναι επικίνδυνο. Εγώ δεν θα το πω στον Γιώργο.
Έγινε έξω φρενών. Τράβηξε με δύναμη ένα κουρελάκι κι έβγαλε και μια τούφα μαλλιά μαζί.

— Το ίδιο είναι ο Γιώργος και ο Γκάτσος; Εγώ με τον Γκάτσο είμαστε ένα, δώσαμε όρκο πως δεν θα έχουμε μυστικά ο ένας από τον άλλο. Εγώ με τον Γκάτσο θα περάσουμε όλη μας τη ζωή μαζί. Ενώ εσύ...
— Τι εγώ;
— Εσύ μόλις που τον γνώρισες και δεν σου έχει στείλει ούτε μια μαργαρίτα.
— Εγώ, κυρία μου, δεν έχω ανάγκη από άνθη.
— Μίλα σιγά, θ' ακούσει ο μπαμπάς.
— Έχω εμπιστοσύνη στον Γιώργο, ούτε χρειάζεται να κρεμάω άσπρες πετσέτες για...”
― Alki Zei, Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο

“Τα παραμύθια είναι ο τρόπος να λες ωραία ψέματα στα παιδιά. Η πολιτική είναι ο τρόπος να λες άθλια ψέματα στους μεγάλους.”
― Παναγιώτης Δεληγιάννης

“Αναρωτιέμαι πολλές φορές, μετά τον θάνατο ενός ζευγαριού πού πάνε τα τρυφερά τους λόγια, αυτά που ψιθύριζαν μονάχα μεταξύ τους για χρόνια, αυτά που δεν κατέγραψε ποτέ κανείς, ο κώδικάς τους ο ιδιωτικός, ο ερμητικός, τα λόγια που φτιάχτηκαν απ' τα υγρά του έρωτα καθώς σταγόνες στέγνωναν στο στήθος και στην κοιλιά. Οι λέξεις τους οι μικρές, οι χαϊδευτικές, τα παρατσούκλια του έρωτα που μοιάζουν με γουργουρητά περιστεριών, τα προσωνύμια εκείνα που μπεμπεκίζουν, που ακούγονται στ' αυτιά των άλλων γελοία αλλά δεν είναι, λέξεις που τυχόν δεν υπάρχουν αλλά είναι παραφθορές άλλων, λόγια που τα φούρνισαν οι δικοί τους στεναγμοί και οι δαγκωματιές τους σε λαιμούς και τρυφερά αυτιά. Πού πάνε όλα αυτά μετά τον θάνατο; Δεν είναι λόγια προσευχής να τα φυλάξουν οι άγγελοι ούτε ποιήματα εμπνευσμένων ανδρών για να σκύψουν πάνω τους ύστερα από χρόνια οι σοφοί. Θρηνώ για τον χαμό τους τον αναπόφευκτο.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Δεν μπορώ να σας εξηγήσω. Όλες οι λέξεις ανάμεσα σε δύο ανθρώπους απαιτούν μία κοινή εμπειρία.”
― Jorge Luis Borges