shery

“آنچه ديگران گرسنگی می‌نامند

سير می‌کند مرا

آنچه ديگران شوربختی می‌نامند

خوش‌بخت می‌کند مرا



من گُل نيستم

خزه نيستم

گُلسنگم من

هزار سال دامنِ سنگی گرفته به‌دست



من می‌خواهم درخت باشم

می‌خواهم عمری دراز

ريشه‌های تو را احساس کنم

و روز و شب از تو بنوشم



من می‌خواهم انسان باشم

و زندگی کنم به‌سانِ يک انسان

و بميرم به‌سانِ يک انسان

آه دوستت دارم

”
― اريش فريد

“Humans hardly know what they want, how they want it, or when they want it.”
― Miguel Ruiz, The Four Agreements: A Practical Guide to Personal Freedom

“کبریت زدم
تو برای این روشنایی محدود گریستی
سراپا در باد ایستادم
من فقط یک نفرم
اما اکنون هزاران پرنده را در باد به یغما می برند
از مهتاب که به خانه باز گردم
آهن ها زنگ خورده اند
شاعران نشانه ی باد را گم کرده اند
زنبوران عسل را فراموش کرده اند
افق بی روشنایی، در دستان تو نازنین
جان می بازد
من گل سرخ بودم
که سراسر مهتاب را شکستم
راه برای شاعران سالخورده هموار بود
من شاعر جوان
مردمکان چشمانم را رها می کردم
که شهر را از دور ببینم
دیده بودم
تصویری از عشق ندارم
شب به خیر”
― احمد رضا احمدی Ahmad Reza Ahmadi

“قلب تو هوا را گرم کرد
در هوای گرم
عشق ما تعارف پنیر بود و
قناعت به نگاه در چاه آب.

مردم که در گرما
از باران آمدند
گفتی از اتاق بروند
چراغ بگذارند.
من تو را دوست دارم”
― احمد رضا احمدی / Ahmad Reza Ahmadi