Eva

“As Nietzsche said, “If we have our own ‘why’ of life, we shall get along with any ‘how.”
― Irvin D. Yalom, Creatures of a Day: And Other Tales of Psychotherapy

“Στις μέρες μας τα περισσότερα εκπαιδευτικά προγράμματα (συχνά κάτω από την πίεση επιτροπών πιστοποίησης ή ασφαλιστικών εταιρειών) προσφέρουν εκπαίδευση μόνο σε βραχείες «εμπειρικά υποστηριζόμενες» ψυχοθεραπείες, οι οποίες συνίστανται σε εξαιρετικά συγκεκριμένες τεχνικές που απευθύνονται σε εξειδικευμένες διαγνωστικές κατηγορίες όπως η κατάθλιψη, η διαταραχή πρόσληψης τροφής, οι κρίσεις πανικού, η διπολική διαταραχή, οι εθισμοί ή συγκεκριμένες φοβίες. Η ανησυχία μου είναι μήπως οι συγκεκριμένες παθήσεις στις οποίες επικεντρώνεται αυτήν την εποχή η ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση έχουν σαν αποτέλεσμα να πάψουμε να βλέπουμε τον άνθρωπο ως όλο και μήπως η ανθρωπιστική ολιστική προσέγγιση που χρησιμοποίησα με τους δέκα θεραπευόμενους που αναφέρω εδώ χαθεί για πάντα. Παρότι η έρευνα για την αποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας εξακολουθεί σταθερά να δείχνει ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την έκβαση είναι η θεραπευτική σχέση, στα μεταπτυχιακά προγράμματα ψυχοθεραπείας η εκπαίδευση σπανιότατα ασχολείται με την υφή, τη δημιουργία και την εξέλιξη της σχέσης αυτής.”
― Irvin D. Yalom, Creatures of a Day: And Other Tales of Psychotherapy

“For as it turns out, one can revisit the past quite pleasantly, as long as one does so expecting nearly every aspect of it to have changed.”
― Amor Towles, A Gentleman in Moscow

“For years afterward, I had dreams in which my mother appeared in strange forms, her features sewn onto other beings in combinations that seemed both grotesque and profound: as a slippery white fish at the end of my hook, with a trout’s gaping, sorrowful mouth and her dark, shuttered eyes; as the elm tree at the edge of our property, its ragged clumps of tarnished gold leaves replaced by knotted skeins of her black hair; as the lame gray dog that lived on the Mueller’s property, whose mouth, her mouth, opened and closed in yearning and who never made a sound. As I grew older, I came to realize that death had been easy for my mother; to fear death, you must first have something to tether you to life. But she had not. It was as if she had been preparing for her death the entire time I knew her. One day she was alive; the next, not.

And as Sybil said, she was lucky. For what more could we presume to ask from death — but kindness?”
― Hanya Yanagihara, The People in the Trees