کافه ادبیات

“حاشا نمی کنم،حاشا تا کی،خواهم گفت من تنم،تنی که می جنبد ،به پیش ،به پس،بالا و پایین،بر حسب ضرورت ،با یک مشت اندام و اعضا،تمام آنچه لازم است برای زندگی دوباره،چندصباحی بیشتر دوام آوردن،اسمش را زندگی خواهم گذاشت و خواهم گفت این منم،خواهم ایستاد ،دیگر نخواهم اندیشید،سرم بسیار شلوغ خواهد بود ،به ایستادن،ایستاده ماندن،این سو و آن سو رفتن ،دوام آوردن،رسیدن به فردا،به هفته ی بعد از فردا،کافی خواهد بود”
― Samuel Beckett, Stories and Texts for Nothing

“مرد اونه که وقتی با پنجه بزنی رو گرده ش، گرد و خاک بلند شه”
― Ahmad Mahmoud, همسایه‌ها

“ما با بی خیالی تنها با رویا و خیال آن کس که نمی‌تواند خیالهایی در سر بپروراند زندگی میکنیم .اگر بخواهیم با خویشتن زندگی کنیم ارزش هایمان را تقلیل داده و بدون امید به مفهوم راستین،چیزی از زندگی نداریم.چون تصوری از آینده نداریم،تصوری هم از امروز نداریم،زیرا امروز برای اهل عمل فقط پیش پرده ی آینده است.جرأت مبارزه،جان باخته با ما سر از این جهان درآورد،چه ما بدون اشتیاق به مبارزه زاده شده ایم.”
― Fernando Pessoa, The Book of Disquiet: The Complete Edition

“هر یک از ما بی شمار است،بسیار است،کثرتی از خویشتن است.از این رو،آن که پیرامون خود را نادیده می انگارد،با آنکه خشنود میشود یا از آن رنج می برد ،همسان نیست.”
― Fernando Pessoa, The Book of Disquiet: The Complete Edition