Bianca

“Alles bestaat maar en gaat maar door, op iedere zomer volgt een nieuwe zomer, op iedere nacht een dag en weer een nacht, bloemen zijn nauwelijks uitgebloeid en uit de zaden groeien alweer nieuwe, ieder mens krijgt een kind en dat krijgt weer een kind en dat op zijn beurt ook weer een kind, het maakt niet uit wat jou overkomt, want er is in jouw plaats altijd een ander, even goedgelovig en vermeend bijzonder en vervangbaar als jij, en die hele aardse tredmolen draait zo maar door, tot in de eeuwigheid der eeuwigheden.
Het laat hem niet meer los, dat gevoel van verdovende herhaling tot in het oneindige. Hij valt in slaap, het is er ’s ochtends nog steeds en de dagen en de nachten daarna. Er is niets om voor wakker te worden, om voor op te staan. Het is alsof hij uitgeput tegen een muur wil leunen, en telkens als hij een stap in zijn richting doet, wijkt de muur terug. Eindelijk begrijpt hij waarom Eliza May bij haar volle verstand voor de naam Emery en de vloek koos. Het was geen keuze voor de dood, het was een keuze juist voor het leven, hartstochtelijk en kort. Alles verliest zijn waarde als het er altijd is, alsof je langzaamaan blind wordt.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Je bent een slaaf van je herinneringen. Zo is het nu eenmaal, vindt Hofmeester. Sommige mensen herinneren zich dingen die nooit gebeurd zijn. Ook dat komt voor. Zij zijn slaven van de fictie. Postbodes van hun eigen mythe.”
― Arnon Grunberg, Tirza

“Iedere lente wordt Laures graf groener, en nu herkent Amélie de plek juist aan zijn weelderige begroeiing, nergens zijn de planten hoger, bloeien ze mooier, en Laure breidt zich uit, alsof ze zich daar onder de aarde in een wijde jas heeft gehuld en met een glimlach haar armen spreidt om zelfs haar kleinste gast te verwelkomen.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Een matheid verlamde zijn ledematen; het scheen hem of er lauw water door zijn aderen vloeide in plaats van bloed; en mist scheen somwijlen over zijn hersenen te hangen, zoodat hij niet denken of zich iets herinneren kon.”
― Louis Couperus, Eline Vere