n

“I am a criminal mastermind, I am here to take down this regime.”
― Marissa Meyer, Winter

“I have a heart like you, Ayla." Crier repeated, pressing Ayla's hand harder against her chest. Ayla heard her own heartbeat and felt Crier's—a song tapping against her palm, a racing pulse beneath her fingers. Ayla was breathing too hard. She was breathing too hard. "I feel things too," Crier whispered.”
― Nina Varela, Crier's War

“But I didn’t and still don’t like making a cult of women’s knowledge, preening ourselves on knowing things men don’t know, women’s deep irrational wisdom, women’s instinctive knowledge of Nature, and so on. All that all too often merely reinforces the masculinist idea of women as primitive and inferior – women’s knowledge as elementary, primitive, always down below at the dark roots, while men get to cultivate and own the flowers and crops that come up into the light. But why should women keep talking baby talk while men get to grow up? Why should women feel blindly while men get to think?”
― Ursula K. Le Guin

“...ta ki tanınmadık bir duygu onu karşı konulmazcasına başka bir insana sürükleyene dek; bütün umutlarını bu insana bağlıyor, onun sayesinde çevresindeki bütün dünyayı unutuyor, o biricik insandan başka hiçbir şeyi duymuyor, görmüyor ve duyumsamıyor, yalnızca o biricik insana özlem duyuyor. Kendini beğenmişliğe dayanan geçici ilişkilere hiç girmemiş olduğu için henüz duygularındaki içtenliği koruyan bu kız, arzularıyla dolaysız olarak amaca yöneliyor, sevgilisine ait olmak istiyor. Dileği: Biriciğine sonsuzca bağlanıp yokluğunu duyduğu bütün mutluluğu bulmak, özlemini duyduğu bütün sevinçleri bir arada yaşamaktır. Bütün ümitlerin gerçekleşeceğine dair, şüphe bırakmayana kadar tekrar edilen yeminler, arzularını kaplayan cesur okşayışlar, kızın ruhunu tümüyle sarmaya başlar; bütün sevinçlerin önseziyle, bilinci bulanıklaşır ve gerilimi en yüksek düzeye tırmanır. O anda, bütün isteklerini gerçekleştirmek üzere kollarını açar ve sevgilisi onu terk eder. Donmuş, aklı başından gitmiş bir halde uçurumun kenarında durur; çevresi tümüyle karanlık, çıkış yok, teselli yok, gelecek yok! Çünkü ona var olduğunu duyumsatan o biricik insan onu terk etmiştir. Önünde açılan engin dünyayı, yitirdiklerini ona geri verebilecek olan birçok insanı görmez, dünya tarafından terk edilmiş, yapayalnız hisseder ve artık kördür, yüreğinin korkunç kederi tarafından köşeye sıkıştırılmıştır: Kendini uçurumdan aşağıya atar ve böylece onu kucaklayan ölümde, tüm acılarını boğuverir.”
― Johann Wolfgang von Goethe, The Sorrows of Young Werther